Здравје На ’Рбетот

Вистински решенија за сите заболувања на 'рбетот:

Во Hisar „Здравје на 'рбетот“, во нашиот центар успешно се лекуваат вродени и стекнати искривувања на 'рбетот и грбавост (сколиоза, кифоза), спондилолистеза (лизгање на пршлен), фрактури и исчашувања на 'рбетот, како и инфекции и тумори на 'рбетот.

Лекување на тумори на 'рбетот

Туморите на 'рбетот опфаќаат тумори што потекнуваат од коскеното, нервното и мекото ткиво.

Безбедни операции на крстот

Благодарение на искуството, знаењето и современата технологија (мониторинг на 'рбетниот мозок), нудиме безбедна хирургија. За време на операцијата, 'рбетниот мозок и нервите се следат со посебен уред, а ризикот од парализа за време на интервенцијата се сведува на нула.

Лизгањето на лумбалните пршлени кај младите и дегенеративното стеснување на каналите во кои се наоѓаат 'рбетниот мозок и нервите (спинална стеноза) кај постарите лица можат да предизвикаат силна болка и невролошко оштетување. Кај пациентите чија болка не реагира на конзервативните методи и кај пациентите кај кои се развиваат невролошки нарушувања како вкочанетост и губење на сила, хируршкото лекување е неизбежно. Не треба да се заборави дека болката во крстот може да ја предизвикаат и тумори и инфекции на 'рбетот. Сите овие заболувања што предизвикуваат болка во крстот успешно се лекуваат во нашиот центар.

Вертебропластика и балон-кифопластика кај фрактури поради остеопороза (остеопоротски фрактури)

Вертебропластиката и балон-кифопластиката, воведени во последниве години за отстранување на болката кај постменопаузалната и старечката остеопороза, а особено кај некои тумори на 'рбетот, во нашиот центар се изведуваат под локална анестезија, како еднодневна хирургија.

Трауматологија

Трауматологијата може да се опише како супспецијалност што ги лекува нарушувањата на мускулно-скелетниот систем што се јавуваат по удари, судири, паѓања и сообраќајни несреќи, кои се многу чести особено во условите на нашата земја. Иако најпрвин се помислува на фрактури, со фрактурите во пределот на главата се занимаваат други специјалности. Со фрактурите на лицевите коски се занимаваат одделот за пластична, реконструктивна и естетска хирургија и одделот за хирургија на уво, нос и грло. Со фрактурите на другите коски на черепот се занимава одделот за неврохирургија. Фрактурите на ребрата, иако се меѓу најчестите фрактури, првенствено се во доменот на одделот за градна хирургија. Траумите не секогаш доведуваат до фрактури. Повредите на структурите како мускулите, тетивите и лигаментите, кои општо ги нарекуваме повреди на меките ткива, исто така спаѓаат во доменот на трауматологијата. Покрај тоа, бидејќи сме хируршка гранка, во случаите кога е потребна операција, хируршките интервенции успешно ги изведува нашиот тим.

Артроскопска хирургија

Артроскопската хирургија накратко може да се опише како потврдување на дијагнозата и лекување на заболувањата на зглобовите со затворен (минимално инвазивен) хируршки метод. Под затворена операција се подразбира воведување камера во форма на пенкало во зглобот и изведување на постапката низ друг мал отвор со инструменти, исто така во форма на пенкало. Најголемата предност е тоа што не се прави голем хируршки рез. Пациентот може да се врати на работа порано отколку по отворена операција. Друга предност е можноста за детална и функционална проценка на структурите на зглобот, пред сè на зглобната обвивка, како и на лигаментите, ‘рскавицата, тетивите и коските во пределот. Иако најчесто се интервенира на зглобовите на коленото и рамото, артроскопски интервенции може да се изведуваат и на лактот, рачниот зглоб, колкот и глуждот. Во нашата клиника сите артроскопски интервенции успешно се изведуваат.

Артропластика

Артропластиката накратко може да се опише како хирургија на зглобни протези. Зборот протеза може да се сфати како протезите што се користат во стоматологијата. Забните протези што им се ставаат на лица без заби или со тешко оштетени заби ги заменуваат забите и ја вршат нивната функција. Слично на тоа, протези се користат и при оштетување на ‘рскавицата што започнува во просек по 40-годишна возраст или што се јавува како последица на претходни трауми. Протезите што ги користиме ги заменуваат оштетените зглобови. Иако најчесто се изведуваат операции за протеза на колено и колк, постојат и протези за рамо, лакт, глужд, рачен зглоб и прсти. Тие не треба да се мешаат со протезите што се користат по губење на екстремитет (ампутација) за враќање на изгледот и функцијата. На пример, по ампутација на нога, надворешните помагала што се користат за да се овозможи одење, исто така, се нарекуваат протези. По операциите на артропластика, пациентот се ослободува од болките во зглобовите, а неговата подвижност се зголемува. Векот на траење на протезите може да достигне 15-20 години. Во нашата болница овие операции успешно се изведуваат.

Тумори на мускулно-скелетниот систем

Дијагнозата, лекувањето и следењето на туморите на мускулно-скелетниот систем исто така успешно се спроведуваат во нашата клиника. Зборот тумор е назив за секаков вид раст на клетките во телото. Од друга страна, термините бениген и малиген се користат во зависност од тоа дали туморот има способност да се шири и да ја оштетува засегнатата структура. Во суштина, туморите на мускулно-скелетниот систем може да се поделат на две групи: тумори на меките ткива и коскени тумори. Покрај хируршкото лекување, повремено се додаваат и терапија со лекови и зрачна терапија.

Педијатриска (детска) ортопедија

Супспецијалноста што можеме да ја наречеме педијатриска ортопедија или детска ортопедија, како што кажува и самото име, главно се занимава со нарушувањата на мускулно-скелетниот систем кај децата. Сепак, не треба да се заборави дека децата не се минијатурни возрасни. Нивната дијагноза, лекување и следење многу се разликуваат од оние кај возрасните. Се разбира, постојат и испреплетени области што детската ортопедија ги следи заедно со трауматологијата, хирургијата на 'рбетот и другите супспецијалности. Сепак, кога се зборува за детска ортопедија, особено во нашата земја, најчесто се мисли на вродени нарушувања на системот за одење, како што е исчашувањето на колкот. Иако зачестеноста на исчашувањето на колкот во последниве години постепено се намалува, тоа сè уште продолжува да биде проблем. Ехографијата на колкот направи револуција во оваа област. Со рано поставена дијагноза, со нехируршки третмани може да се постигнат многу успешни резултати. Во нашата болница ехографија на колкот стандардно се изведува како скрининг кај сите новороденчиња.

Хирургија на рака - Микрохирургија

Иако хирургијата на рака и микрохирургијата најпрвин асоцираат на пришивање на откинати екстремитети со микрохируршки методи, може да се каже дека доменот на хирургијата на рака го опфаќа делот од врвовите на прстите до пределот на рамото. Под микрохирургија треба да се подразбира шиење под микроскоп, со многу тенки конци и многу фини специјални инструменти, на крвни садови и нерви што е невозможно да се сошијат со голо око. Иако оваа област во последниве години стана попопуларна и привлекува големо медиумско внимание, спротивно на верувањата, таа не е метод што може да се примени при секое откинување на екстремитет. Успешни резултати може да се постигнат само кога се изведува кај соодветни пациенти. Кај пациентите со тешко уништени крвни садови и нерви, постигнувањето успешни резултати е доста тешко. Хирургијата на рака не треба да се сфаќа само како пришивање на откинати екстремитети. Сите повреди на мускулно-скелетниот систем во пределот меѓу раката и рамото се во нејзиниот домен. Може да се наведат многу примери, од фрактури на коските во овој предел до притискање на нерви и кинење на тетиви и мускули. Во нашиот оддел е можно успешно да се искористат сите можности на хирургијата на рака и микрохирургијата.

Спортска медицина

Спортската медицина, како што може да се заклучи и од самото име, може да се опише како супспецијалност што се занимава со повредите на мускулно-скелетниот систем кај спортистите. Спортистите можат повторно да се вратат во спортот само со точна дијагноза, лекување и брза програма за рехабилитација. Најкритичниот проблем тука е скратувањето на времето за враќање во спортот. Некои мускулно-скелетни нарушувања бараат хируршко лекување само кај спортистите. Само на тој начин се овозможува враќање во спортот.

Лизгање на пршлените во крстот

'Рбетот се состои од низа меѓусебно поврзани коски наречени пршлени. Кај околу 5% од возрасните може да постои развојна фрактура во коскениот дел што ги поврзува горните и долните зглобови на најдолните пршлени во лумбалниот предел. Оваа фрактура може да биде на едната или на двете страни од пршленот. Обично се работи за „стрес-фрактури“ што настануваат поради преоптоварување на долните пршлени во многу подвижниот лумбален предел. Овие фрактури се нарекуваат „спондилолиза“. Поради големата подвижност на овој предел, овие фрактури честопати може да не зараснат. Сепак, иако овие фрактури обично предизвикуваат болка во адолесценцијата, во возрасното доба може да не создаваат сериозни проблеми. Кај некои пациенти, поради фрактурата, горниот пршлен може да се лизне нанапред во однос на долниот. Оваа состојба се нарекува „лизгање на пршлен“ или „спондилолистеза“. Во зависност од степенот на лизгањето, спондилолистезата може да предизвика посериозни проблеми. Лизгањата на пршлените предизвикани од овој вид фрактура на медицински јазик се нарекуваат „истмична спондилолистеза“ и обично се јавуваат како лизгање на пршленот L5 врз пршленот S1. Утврдено е дека 5 до 10% од пациентите што се обраќаат кај лекар поради болка во крстот имаат лизгање на пршлен.

Стеснување на 'рбетниот канал

Спиналната ('рбетна) стеноза (стеснување) е стеснување до одреден степен на сагиталниот дијаметар на 'рбетниот канал, на латералните рецесуси и на форамените (каналите на нервните корени), долж целиот 'рбетен канал или на ниво на еден или два пршлена. Може да биде вродена или да се развие подоцна.

Нормалниот сагитален дијаметар на лумбалниот 'рбетен канал изнесува 15-25 mm. Основниот проблем кај спиналната стеноза е недоволниот дијаметар на каналот. Ако сагиталниот дијаметар е помал од 10 mm, станува збор за апсолутна стеноза, а ако е меѓу 10 и 13 mm, за релативна стеноза. Посебна зона, наречена латерален рецесус, е ограничена напред од задната површина на телото на пршленот, странично од педикулот и назад од горната зглобна фасета и медијално се отвора кон 'рбетниот канал. Во долниот лумбален предел, растојанието од задната површина на телото на пршленот до највентралниот дел од горната зглобна фасета не треба да биде помало од 3-4 mm. Висина на латералниот рецесус помала од 3 mm упатува на стеноза на латералниот рецесус, додека висина помала од 2 mm е дијагностичка.

Стенозата може да остане асимптоматска сè додека структурните промени, како возраста, траумата, задебелувањето на лигаментите, промените на зглобовите и развојот на спондилотични израстоци, не ги притиснат нервните елементи под критичното ниво.
Стенозата може истовремено да ги зафати и цервикалниот и лумбалниот предел. Сепак, не е вообичаено стенозата во двата предела истовремено да дава симптоми. Симптомите што се јавуваат кај постарите лица се должат на миелопатија.

Иако спиналната стеноза генерално може да се јави на секоја возраст, најчесто почнува да дава симптоми по 50-годишна возраст. Почеста е кај мажите. Нивоата L3, L4 и L5 почесто се засегнати. Пациентите често се жалат на подмолна болка во грбот, колкот, ногата и листот. Ширењето на болката кон нозете и рацете се разликува во зависност од нивото на стеснувањето. Обично ширењето е обострано. Одењето и долгото стоење ја предизвикуваат болката. Пациентите имаат тенденција да одат наведнати нанапред. Болката им поминува кога ќе седнат. Оваа слика е посебна состојба и се нарекува неврогена клаудикација. На тој начин неврогената клаудикација се разликува од дискусната болка, која не поминува со седење. Кога состојбата ќе напредува, ниту седењето ниту лежењето повеќе не ја ублажуваат болката. Кај напреднатите случаи може да се развијат трајна болка и проблеми со мокрењето. Затоа, во случаите кога се сомнева на стеснување на 'рбетниот канал, итниот нагон за мокрење и честото мокрење се сметаат за важен знак за операција и на овие пациенти им се препорачува итна операција. Пациентите со спинална стеноза наведуваат многу долга историја на болка и некое време можат да се справуваат со терапија со лекови. Како што стенозата се зголемува, болките на пациентот речиси престануваат да реагираат на кој било третман. За овие пациенти се препорачува операција.

Спондилолиза и спондилолистеза

'Рбетот се состои од низа меѓусебно поврзани коски наречени пршлени. Кај околу 5% од возрасните може да постои развојна фрактура во коскениот дел што ги поврзува горните и долните зглобови на најдолните пршлени во лумбалниот предел. Оваа фрактура може да биде на едната или на двете страни од пршленот. Обично се работи за „стрес-фрактури“ што настануваат поради преоптоварување на долните пршлени во многу подвижниот лумбален предел. Овие фрактури се нарекуваат „спондилолиза“. Поради големата подвижност на овој предел, овие фрактури честопати може да не зараснат. Сепак, иако овие фрактури обично предизвикуваат болка во адолесценцијата, во возрасното доба може да не создаваат сериозни проблеми. Кај некои пациенти, поради фрактурата, горниот пршлен може да се лизне нанапред во однос на долниот. Оваа состојба се нарекува „лизгање на пршлен“ или „спондилолистеза“. Во зависност од степенот на лизгањето, спондилолистезата може да предизвика посериозни проблеми. Лизгањата на пршлените предизвикани од овој вид фрактура на медицински јазик се нарекуваат „истмична спондилолистеза“ и обично се јавуваат како лизгање на пршленот L5 врз пршленот S1. Утврдено е дека 5 до 10% од пациентите што се обраќаат кај лекар поради болка во крстот имаат лизгање на пршлен.

Друг вид лизгање на пршлен е она што обично се јавува по 40-годишна возраст, како резултат на абење на 'рбетот и околните сврзни ткива поради стареењето. Овој проблем на медицински јазик се нарекува „дегенеративна спондилолистеза“. Лизгањето што се јавува со стареењето и абењето обично е лизгање нанапред на пршленот L4 врз L5. Лизгањето на пршлен честопати го придружува и „тесен канал“.

Кои се симптомите?

Стрес-фрактурите (спондилолиза) не секогаш даваат клинички симптоми. Понекогаш се откриваат случајно на рендгенски снимки на крстот направени од други причини. Ако има клинички знаци, тие може да се манифестираат како болка во крстот, болка во седалиштето, затегнатост на мускулите во крстот и, поретко, вкочанетост и болка во нозете (ишијас) и губење на сила во стапалата. Болките обично се засилуваат при стоење, одење и други активности, а се намалуваат при одмор.

Како се поставува дијагнозата?

Ако вашиот лекар, откако ќе ги сослуша вашите поплаки и ќе ве прегледа, се сомнева на спондилолиза или истмична спондилолистеза, ќе побара рендгенски снимки. Сепак, на обичните рендгенски снимки стрес-фрактурата (спондилолиза) може да не се гледа. Во тој случај, ако вашиот лекар сè уште се сомнева на фрактура, може да побара сцинтиграфија и/или КТ. Ако со овие испитувања се утврди фрактура, за планирање на лекувањето може да се смета за потребна МР. Исто така, кај пациентите со лизгање и болка и/или вкочанетост во нозете, МР може да биде потребна за проценка на 'рбетниот мозок и нервите. Ако имате истмична спондилолистеза, нејзината тежина ќе се одреди според степенот на лизгањето, од 1. до 4. степен.

И за дијагноза на дегенеративна спондилолистеза, проценката ќе се направи со обични рендгенски снимки и МР. Кај овој вид лизгање на пршлен обично не се потребни сцинтиграфија и КТ.

Кои се методите на лекување?

Ако вашите поплаки се само болка во крстот, степенот на лизгање не е тежок и вашиот лекар при прегледот и испитувањата не утврдил сериозно притискање и засегање на нерв, првите методи на лекување што се избираат се нехируршките. Тие може да вклучуваат една или повеќе од следниве мерки: одмор, лекови против болка и антиинфламаторни лекови, привремено носење корсет и физикална терапија.
Ако болките продолжат, друг метод што може да се избере се инјекции со стероиди и локални анестетици во пределот на фрактурата и во зглобовите што ги поврзуваат пршлените (фасетни зглобови). Ако заедно со болката во крстот има и болка и вкочанетост во ногата поради притиснат нерв, може да се додадат епидурални или форамински инјекции.
Болките при стрес-фрактура (спондилолиза) обично се подобруваат со овие третмани. Сепак, кај овие пациенти фрактурата не секогаш целосно зараснува. Откако болката ќе помине, незараснувањето на фрактурата не претставува опасност. Обично кај овие пациенти не се очекува тешко лизгање во подоцнежна возраст. Сепак, овие пациенти повремено може да имаат потреба од следење со рендгенски испитувања.

Кога може да биде потребно хируршко лекување?

Кај пациентите чии поплаки не поминуваат со нехируршките методи на лекување, може да биде потребно хируршко лекување. Исто така, ако поради лизгањето постои притискање на 'рбетниот мозок и тоа предизвикува сериозен невролошки дефицит (спуштено стапало, неможност за задржување на урината), може да биде потребна и рана хируршка интервенција.

Кај спондилолизата може да се применат два вида хируршко лекување. Првиот е поправка на скршениот дел. Другиот метод е изведување спинална фузија.
Кај истмичната спондилолистеза, преферираниот хируршки метод е спиналната фузија. Ако истовремено постои и притискање на 'рбетниот мозок, за да се ослободи, се отстрануваат структурите што притискаат. Операцијата може да се изведе од напред, од назад или од двете страни. Може да се користат материјали за фиксација. По операцијата, закрепнувањето се постигнува со добра програма за рехабилитација.

Фасетна артропатија

Фасетните зглобови ги поврзуваат меѓусебно задните елементи на телата на пршлените. Фасетните зглобови имаат слични карактеристики со зглобовите во другите делови од телото. Како и коските што ги формираат другите зглобови во телото, зглобната површина на фасетниот зглоб е покриена со мазна ‘рскавица, опкружена е со капсула од силни лигаменти и содржи синовијална течност што обезбедува лизгавост. Како и зглобот на колкот и коленото, и фасетниот зглоб може да стане артритичен и болен и да предизвика болка во крстот. Болката и непријатноста поради дегенерација и артритис на овој дел од 'рбетот се нарекуваат фасетна артропатија.

Симптоми

Повеќето лица со фасетна артропатија се жалат на болка во крстот што се јавува при вртење и при свиткување наназад. Болката кај фасетната артропатија обично е локализирана на одреден дел од крстот и, за разлика од болката и вкочанетоста поради дискус хернија, не се шири кон ногата. Сепак, ако во фасетниот зглоб се развие артритис, во зглобот се создаваат коскени израстоци (остеофити), кои може да ги притиснат нервните корени. Ова може да придонесе за создавање тесен канал, што пак може да предизвика вкочанетост и болка што се шират кон ногата и слабост во ногата.

Дијагноза

Фасетната артропатија обично сама по себе не е причина за изразена болка во крстот и е придружена со други нарушувања што придонесуваат за појавата на овие симптоми, како дегенеративна болест на дискусот, артритис на другите делови од 'рбетот и често тесен канал. Дури и кај лица со лесен до умерен артритис на лумбалниот 'рбет (крстот), на компјутеризираната томографија (КТ) и магнетната резонанца (МР) се гледаат знаци на дегенерација на фасетните зглобови. Коскената сцинтиграфија, која покажува активно воспаление, е тест што може да се користи за да се утврди дали фасетната артропатија придонесува за болката во крстот. Кога по инјектирање мешавина од стероид и локален анестетик во фасетните зглобови болката значително ќе се намали, а направените испитувања (сцинтиграфија, КТ, МР) покажуваат знаци на артритис на фасетните зглобови, дијагнозата фасетна артропатија може да се постави со одредена сигурност.

Лекување

Постојат многу можности за лекување на болката и другите симптоми предизвикани од фасетната артропатија. Почетното лекување кај болеста на фасетните зглобови вклучува избегнување на движењата што предизвикуваат болка во фасетите, употреба на антиинфламаторни лекови и изведување вежби за истегнување и зајакнување.

Инјекциите може да се користат за ублажување на болката и непријатноста предизвикани од воспалението и синовитисот кај фасетната артропатија. За жал, ова не е трајно решение и болката може да се врати по неколку месеци. Кај неодамна развиениот метод на лекување наречен аблација на синувертебралниот нерв, низ кожата се воведува игла и нервот што оди до фасетниот зглоб трајно се горе со електрична струја, со што се постигнува намалување на болките.

Ако поради зголемувањето на фасетните зглобови дошло до притискање на нервните корени или ако постојат и заболувања како дегенеративна болест на дискусот, спинална нестабилност или тесен канал (спинална стеноза), за отстранување на болката е потребно хируршко лекување.