Çfarë është Spasticiteti? Simptomat, Shkaqet dhe Metodat e Trajtimit

Çfarë është Spasticiteti? Cilat janë Simptomat? Si bëhet Diagnostikimi dhe Trajtimi?

Çfarë është spasticiteti? Është një gjendje që shfaqet me kontraktime muskulare të pavullnetshme, të shkaktuara nga prishja e sinjaleve që sistemi nervor dërgon në muskuj. Është një çrregullim lëvizjeje që prek më shumë se 12 milionë njerëz në mbarë botën.

Simptomat e spasticitetit zakonisht shfaqen në formën e ngurtësimit të muskujve dhe spazmave. Kjo gjendje mund të shfaqet si pasojë e shumë sëmundjeve që prekin trurin dhe/ose palcën kurrizore, të tilla si paraliza cerebrale, dëmtimi traumatik i trurit, goditja në tru (pika), dëmtimi i palcës kurrizore dhe skleroza e shumëfishtë (MS). Diagnostikimi i hershëm dhe trajtimi i duhur mund të minimizojnë efektet negative të spasticitetit.

Në këtë artikull do të gjeni përgjigje për pyetjet se çfarë është sëmundja e spasticitetit, çfarë lloj simptomash ka dhe cilat sisteme prek. Gjithashtu, do të njiheni me metodat e përdorura për trajtimin e spasticitetit. Kështu, mund të kuptoni më mirë se çfarë mund të bëni kur ju ose një i afërm i juaji përballet me këtë gjendje.

Çfarë është spasticiteti?

Spasticiteti, i cili shfaqet si rezultat i dëmtimeve në sistemin nervor qendror, është një gjendje e karakterizuar nga shfaqja e kontraktimeve jashtë kontrollit në muskuj. Ky term, që vjen nga fjala greke "spasticus", do të thotë "për të tërhequr" dhe i referohet gjendjes së muskujve që tërhiqen dhe mbeten të kontraktuar në mënyrë të pakontrolluar.

Çfarë është sëmundja e spasticitetit?

Spasticiteti është një çrregullim lëvizjeje i shkaktuar nga dëmtimi i rrugëve nervore në tru ose në palcën kurrizore që kontrollojnë lëvizjen e muskujve. Kjo gjendje manifestohet me kontraktimin e muskujve më shumë se normalja, duke qenë tepër të tensionuar, të ngurtë ose të pavullnetshëm. Tek individët me spasticitet, pengimi i aftësisë së muskujve për t'u zgjatur mund të çojë në kufizim të lëvizjeve të kyçeve dhe në deformime me kalimin e kohës.

Spasticiteti mund të shfaqet në forma të ndryshme, të tilla si kontraktimi spastik, kontraktimi tonik (e gjithë trupi papritmas) ose kontraktimi klonik (lëkundje/dridhje). Kjo gjendje e bën të vështirë kryerjen e aktiviteteve të përditshme dhe mund të ulë ndjeshëm cilësinë e jetës.

A është spasticiteti një sëmundje apo një simptomë?

Spasticiteti në fakt nuk është një sëmundje, por një simptomë e lidhur me dëmtimin e trurit, palcës kurrizore ose nervave motorikë. Zakonisht shfaqet si shenjë e një çrregullimi tjetër neurologjik. Ai prek më shumë se 12 milionë njerëz në mbarë botën dhe vërehet në rreth 80% të personave me paralizë cerebrale dhe në 80% të individëve me sklerozë të shumëfishtë.

Disa nga sëmundjet që e nxisin këtë gjendje janë:

Paraliza cerebrale (PC)

Skleroza e shumëfishtë (MS)

Goditja në tru (Pika)

Dëmtimi traumatik i trurit ose i palcës kurrizore

Skleroza anadrejtë amiotrofike (ALS)

Paraplegjitë spastike të trashëguara

Sëmundjet metabolike (Adrenoleukodistrofia, Fenilketonuria, Sëmundja e Krabbe-s)

Cilat sisteme preken?

Spasticiteti prek kryesisht sistemin muskulor dhe atë nervor. Kur komunikimi midis neuroneve motorike në tru dhe palcën kurrizore dhe muskujve ndërpritet, lindin probleme në mekanizmin normal të tkurrjes dhe relaksimit të muskujve. Kjo gjendje shkakton ngurtësi, kontraktime të pavullnetshme dhe kufizim të lëvizjeve, veçanërisht në muskujt e krahëve dhe këmbëve.

Kur spasticiteti nuk kontrollohet, ai mund të prekë jo vetëm sistemin muskulor dhe nervor, por edhe strukturat e kyçeve dhe kockave. Kontraktimet e muskujve dhe ngurtësia që vazhdojnë për një kohë të gjatë mund të çojnë në kufizim të lëvizjes në kyçe dhe, me kalimin e kohës, në deformime të përhershme.

Cilat janë simptomat e spasticitetit?

Simptomat e spasticitetit në trupin tonë ndikojnë ndjeshëm në jetën e përditshme të shumë njerëzve. Këto simptoma vijnë si pasojë e prishjes së komunikimit midis sistemit nervor dhe muskujve dhe mund të kufizojnë aftësinë lëvizëse të njerëzve.

Ngurtësia muskulore dhe spazmat

Simptoma më e zakonshme në spasticitet është ngurtësia e tejskajshme që ndodh në muskuj. Muskujt e prekur mund të ndihen më të tensionuar, të ngurtë dhe të shtrënguar se zakonisht. Kjo gjendje shfaqet si rezultat i tkurrjes së pavullnetshme të muskujve. Kontraktimet e papritura dhe të pavullnetshme, të quajtura spazma muskulore, shpesh mund të jenë të dhimbshme dhe të çojnë në dhimbje muskulore kaq të forta sa mund të ndërpresin papritur lëvizjen e personit ose ta zgjojnë atë nga gjumi i natës.

Spazmat zakonisht zgjasin nga disa sekonda deri në pak minuta. Kur preken, krijohet një ndjesi e dukshme ngurtësie në muskuj dhe në disa raste mund të shihen edhe dridhje muskulore. Gjithashtu, njerëzit mund të ndiejnë sikur muskujt e tyre po bëjnë kërcime ose po lëvizin.

Kufizimi i lëvizjes dhe lodhja

Për shkak të tendosjes së tepërt të muskujve, lëvizshmëria e kyçeve mund të kufizohet ndjeshëm. Kjo gjendje mund të shkaktojë humbje funksionale duke e bërë më të vështirë për personin që të mbajë një jetë të pavarur. Për shkak të spasticitetit, muskujt mund të mbeten në një gjendje kontraktimi të pavullnetshëm për një kohë të gjatë, gjë që nuk lejon që fibrat muskulore të pushojnë dhe çon në humbje të forcës me kalimin e kohës.

Së bashku me shterjen e shpejtë të rezervave të energjisë, lodhja rritet dhe qëndrueshmëria e muskujve zvogëlohet ndjeshëm. Si rezultat, njerëzit e kanë të vështirë të kryejnë aktivitetet e tyre të përditshme dhe çdo lëvizje i bën ata të harxhojnë më shumë energji.

Reflekset anormale dhe çrregullimet e qëndrimit (posturës)

Reflekset e ekzagjeruara të tendinit të thellë, klonusi (kontraktimet e shpejta të muskujve) dhe kryqëzimi i pavullnetshëm i këmbëve (gërshëgjatësi) janë ndër simptomat e zakonshme të spasticitetit. Dëmtimi i neuronit motorik mund të shkaktojë tensione të pabalancuara midis muskujve, duke çuar në përkeqësim të posturës së trupit.

Problemet e ekuilibrit janë gjithashtu ndër simptomat e rëndësishme të spasticitetit. Duke e bërë më të vështirë kontrollin e muskujve, ajo mund të prekë aftësinë e personit për të qëndruar në këmbë dhe për të ecur. Kjo gjendje shfaqet me humbjen e modelit të ecjes dhe lëvizjeve të pakontrolluara. Këto modele të gabuara që zhvillohen me kalimin e kohës mund të shkaktojnë deformime të përhershme në sistemin muskulor dhe skeletor.

Simptoma të veçanta tek fëmijët

Tek fëmijët, spasticiteti, ndryshe nga të rriturit, mund të çojë në probleme të rritjes. Meqenëse ngurtësia e muskujve dhe spazma pengojnë rritjen dhe zhvillimin normal të fëmijës, ato mund të shkaktojnë kyçe të dhimbshme dhe të deformuara.

Ashpërsia e spasticitetit mund të ndryshojë nga personi në person. Mund të shihet në një gamë të gjerë nga ngurtësia e lehtë e muskujve deri te spazmat muskulore të rënda, të dhimbshme dhe të pakontrollueshme. Diagnoza dhe trajtimi i hershëm, veçanërisht tek fëmijët, kanë një rëndësi të madhe për parandalimin e aftësisë së kufizuar të përhershme.

Çfarë e shkakton spasticitetin? Sëmundjet themelore

Dëmtimi i qelizave nervore në tru ose në palcën kurrizore është shkaku kryesor i spasticitetit. Ky dëmtim mund të shfaqet si rezultat i sëmundjeve ose lëndimeve të ndryshme. Pra, cilat janë këto kushte që çojnë në spasticitet?

Paraliza cerebrale dhe traumat e lindjes

Paraliza cerebrale është një nga shkaqet më të zakonshme të spasticitetit, dhe fëmijët me paralizë cerebrale spastike përbëjnë rreth 60% të të gjitha rasteve të paralizës cerebrale. Ajo shkaktohet nga dëmtimi i zonave të kontrollit motorik të trurit para, gjatë ose pas lindjes.

Komplikimet e lindjes, lindja e parakohshme (veçanërisht para javës së 28-të) dhe pesha e ulët në lindje janë faktorë që rrisin rrezikun e paralizës cerebrale për foshnjat. Dëmtimet që prekin zhvillimin e trurit deri në dy vitet e para pas lindjes mund të çojnë gjithashtu në paralizë cerebrale.

Skleroza e shumëfishtë dhe sëmundjet neurologjike

Skleroza e shumëfishtë (MS) është një sëmundje progresive që zhvillohet si rezultat i sulmit të sistemit imunitar ndaj mbështjellësit mbrojtës rreth qelizave nervore. Kjo ndërprerje në përcjelljen nervore rezulton në ngurtësi të muskujve dhe spasticitet. Kjo gjendje, e cila shihet më shpesh veçanërisht në formën primare progresive të MS-së, mund të prekë seriozisht cilësinë e jetës së përditshme të pacientëve.

Sëmundje të tjera neurologjike si skleroza anadrejtë amiotrofike (ALS) mund të shkaktojnë gjithashtu spasticitet. Këto sëmundje prishin funksionin e neuroneve motorike, duke çuar në humbje të kontrollit të muskujve.

Lëndimet e palcës kurrizore dhe të trurit

Dëmtimi traumatik i trurit ndodh si rezultat i goditjeve në kokë ose lëndimeve depërtuese. Lloje të tilla dëmtimesh mund të prekin aftësinë tuaj për të menduar, ndier dhe lëvizur. Spasticiteti që zhvillohet brenda 6 muajve të parë pas dëmtimit të trurit mund të prishë rrjedhën e mesazheve nervore midis trurit dhe muskujve.

Lëndimet e palcës kurrizore janë gjithashtu shkaqe të zakonshme të spasticitetit. Pas këtyre lëndimeve, tkurrjet e pakontrolluara dhe ngurtësia mund të vërehen në muskujt poshtë nivelit të dëmtuar. Për disa njerëz kjo gjendje e bën më të lehtë qëndrimin në këmbë dhe aktivitetet e përditshme, ndërsa për të tjerët mund të jetë e dhimbshme dhe kufizuese.

Spasticiteti mund të zhvillohet edhe tek pacientët që kanë pësuar goditje në tru (pika). Zakonisht nuk shfaqet në fazën e hershme të sëmundjes, por në muajt në vijim, dhe është më e shpeshtë te goditjet e shkaktuara nga gjakderdhja në tru.

Shkaqet gjenetike dhe metabolike

Paraplegjitë spastike të trashëguara janë një grup sëmundjesh të shkaktuara nga mutacionet gjenetike, të cilat shoqërohen me dobësi të muskujve të këmbëve dhe spasticitet. Kjo gjendje, e cila shihet në 1-10 raste për 100.000 njerëz, ka mbi 70 mutacione gjene të identifikuara deri më sot.

Këto mutacione gjenetike prishin strukturën, ushqimin e qelizave nervore dhe komunikimin ndërqelizor, duke shkaktuar shfaqjen e simptomave të spasticitetit. Lloji më i zakonshëm është ai me trashëgimi autozomale dominante, i cili përbën 75-80% të pacientëve.

Sëmundjet metabolike si Adrenoleukodistrofia (ALD), sëmundja e Krabbe-s dhe fenilketonuria mund të çojnë gjithashtu në spasticitet. Këto sëmundje prekin metabolizmin normal të qelizave nervore dhe prishin kontrollin e tonusit muskulor.

Si diagnostikohet spasticiteti?

Për t'u trajtuar saktë, spasticiteti duhet të diagnostikohet saktë në radhë të parë. Procesi i diagnostikimit zakonisht fillon me dëgjimin e ankesave të pacientit nga mjekët specialistë neurologë dhe vazhdon me ekzaminime të ndryshme.

Ekzaminimi fizik dhe anamneza e pacientit

Hapi i parë i diagnostikimit të spasticitetit është marrja e një historie të detajuar të pacientit dhe kryerja e një ekzaminimi fizik gjithëpërfshirës. Mjeku ju pyet se kur kanë filluar ankesat tuaja, ashpërsinë e tyre dhe se si ato ndikojnë në jetën tuaj të përditshme. Në të njëjtën kohë, ai mbledh informacion rreth sëmundjeve ose lëndimeve që keni kaluar më parë.

Gjatë ekzaminimit fizik, mjeku vlerëson tonusin tuaj muskulor, forcën e muskujve dhe reflekset. Ai kontrollon posturën e trupit tuaj duke ekzaminuar lëvizjet tuaja të tilla si ulja, ngritja dhe ecja. Reflekset e tendinit të thellë dhe tensioni i muskujve vlerësohen me kujdes të veçantë. Ky ekzaminim është i rëndësishëm për të përcaktuar ashpërsinë e spasticitetit dhe cilët muskuj preken.

Vlerësimi i tonusit muskulor është një nga fazat më themelore në diagnozën e spasticitetit. Historia jetësore e pacientit, kohëzgjatja e ankesave dhe vështirësitë në lëvizje pyeten në detaj. Ky informacion shërben si udhërrëfyes për krijimin e planit të trajtimit pasues.

EMG dhe testet e përçueshmërisë nervore

EMG (elektromiografia) shikon sinjalet elektrike që muskujt prodhojnë kur janë në pushim ose në përdorim. Falë këtij testi, përcaktohet nëse shkaku i sëmundjes është në muskuj apo në nervat që ushqejnë muskujt. Testi i EMG-së zbatohet për diagnostikimin e sëmundjeve që ndodhin në strukturën e muskujve dhe nervave.

Procedura e EMG-së përbëhet nga dy etapa:

EMG sipërfaqësore, ku elektrodat ngjiten në lëkurë

EMG me gjilpërë, ku elektroda e gjilpërës futet brenda muskulit

Studimet e përçueshmërisë nervore vlerësojnë shpejtësinë me të cilën nervat transmetojnë stimujt te muskujt. Këto teste përdoren për të përcaktuar përhapjen e dëmtimit nervor që shkakton spasticitetin. EMG është gjithashtu një test i rëndësishëm në përcaktimin e sëmundjeve ku përcjellja elektrike midis nervave dhe muskujve është e dëmtuar, siç është miastenia gravis.

Metodat e imazherisë si MRI dhe CT

Rezonanca magnetike (MRI) dhe tomografia e kompjuterizuar (CT) janë metoda imazherike të përdorura për të zbuluar ndryshimet strukturore në sistemin nervor qendror. Këto teknika tregojnë qartë praninë e dëmtimit ose lezioneve në tru dhe palcën kurrizore.

MRI tregon patologji të dukshme në shumicën e rasteve të diparezisë spastike. Gjetjet në përputhje me leukomalacinë periventrikulare (PVL) vërehen shpesh, veçanërisht te foshnjat para kohe. Megjithatë, jo të gjitha rastet e spasticitetit mund të tregojnë anomali në MRI.

Vendosja e diagnozës në një fazë të hershme u mundëson pacientëve të arrijnë rezultate më të mira në procesin e trajtimit. Kështu, synohet një përmirësim domethënës në cilësinë e jetës. Diagnoza e saktë dhe në kohë është kritike për të parandaluar përparimin e spasticitetit dhe për të shmangur ndërlikimet.

Si bëhet trajtimi i spasticitetit?

Trajtimi i spasticitetit kërkon një qasje të specializuar që ndryshon nga pacienti te pacienti. Për një trajtim efektiv, duhet të përgatitet një program i personalizuar duke marrë parasysh ashpërsinë, shpërndarjen dhe shkaqet themelore të spasticitetit. Trajtimi zakonisht kryhet me një qasje multidisiplinare që përfshin fizioterapinë, trajtimin me ilaçe dhe ndërhyrjet kirurgjikale kur është e nevojshme.

Fizioterapia dhe rehabilitimi

Fizioterapia është baza e trajtimit të spasticitetit. Ajo përfshin një sërë aplikimesh të dizajnuara për të ulur tonusin e muskujve, për të ruajtur dhe përmirësuar lëvizshmërinë. Ushtrimet e shtrirjes (stretching) të bëra të paktën dy herë në ditë reduktojnë ngurtësinë e muskujve dhe zgjasin gjatësinë e muskulit. Gjithashtu, ushtrimet e forcimit përmirësojnë gjendjen funksionale. Trajtimet me nxehtësi ose të ftohtë të aplikuara para shtrirjes mund të rrisin efektivitetin. Veçanërisht efekti i trajtimit me akull zgjat rreth 2 orë dhe aplikimi i tij para ushtrimit është i dobishëm.

Trajtimi me ilaçe dhe relaksuesit e muskujve

Ndër relaksuesit e muskujve më të përdorur në trajtimin me ilaçe janë baklofeni, tizanidina, diazepami dhe dantroleni. Këto ilaçe veprojnë duke frenuar neurotransmetuesit eksitues në tru dhe palcën kurrizore ose duke rritur neurotransmetuesit inhibitorë. Megjithatë, ato mund të kenë efekte anësore të tilla si marramendje, plogështi dhe rritje të enzimave të mëlçisë. Për këtë arsye, është e rëndësishme që ilaçet të përdoren rregullisht nën kontrollin e mjekut dhe të ndiqen me analize gjaku në intervale të caktuar.

Aplikimet e toksinës botulinum (botoksi)

Toksina botulinum, kur injektohet në sasi të vogla në muskujt spastikë, është një metodë efikase trajtimi që redukton aktivitetin e tepërt të muskujve. Toksina ndalon përkohësisht kontraktimet duke penguar lirimin e acetilkolinës në mbaresat nervore. Efekti i saj fillon 24-72 orë pas injektimit, arrin nivelin maksimal brenda 3-4 javësh dhe zgjat mesatarisht 3-4 muaj. Trajtimi me toksinë botulinum, kur aplikohet së bashku me fizioterapinë, është një opsion efektiv dhe i sigurt për përmirësimin e kapacitetit funksional të pacientit.

Pompastikë e baklofenit dhe opsionet kirurgjikale

Në raste të spasticitetit të përhapur dhe të rëndë, mund të përdoret pompa e baklofenit. Me këtë metodë, ilaçi i baklofenit jepet direkt në lëngun e palcës kurrizore, duke qenë efektiv në doza shumë më të ulëta dhe efektet anësore sistemike zvogëlohen. Pompa vendoset nën lëkurë në anën e rajonit të barkut dhe kateteri lidhet me lëngun e palcës kurrizore. Pompa, e cila mund të programohet nga jashtë, përmban ilaçe që do të mjaftojnë për mesatarisht 6 muaj dhe mund të mbushet lehtësisht kur është e nevojshme të rimbushet.

Në raste të rënda dhe që nuk përgjigjen ndaj trajtimeve të tjera, mund të merren parasysh ndërhyrjet kirurgjikale si rizotomia dorsale selektive. Në këtë procedurë, synohet ulja e tonusit muskulor duke prerë disa rrënjë nervore në palcën kurrizore.

Mbështetja psikologjike dhe pjesëmarrja sociale

Mbështetja psikologjike dhe pjesëmarrja sociale zënë gjithashtu një vend të rëndësishëm në trajtimin e spasticitetit. Sigurimi i mbështetjes emocionale për pacientët dhe të afërmit e lor rrit pajtueshmërinë me trajtimin. Te fëmijët, veçanërisht aftësia njohëse, zhvillimi social dhe emocional luajnë një rol efektiv në përparimin e trajtimit. Për këtë arsye, është e rëndësishme që ekipi i trajtimit të përcaktojë qëllime realiste me pacientin dhe të afërmit e tij dhe të diskutojë hapur pritshmëritë.

7 Pyetje të bëra shpesh

Le t'i përgjigjemi pyetjeve që ngjallin më shumë kuriozitet rreth spasticitetit në dritën e opinioneve të ekspertëve. Në këtë seksion, ne do t'u përgjigjemi qartë dhe prerë pyetjeve të zakonshme që u vijnë në mendje si pacientëve ashtu edhe të afërmve të tyre.

Nëse spasticiteti është i përkohshëm apo i përhershëm varet nga shkaku themelor dhe gjendja e përgjithshme shëndetësore e personit. Në disa raste mund të jetë i përkohshëm, ndërsa në të tjera mund të mbetet i qëndrueshëm ose të lehtësohet. Për shembull, sipas Shoqatës Amerikane të Goditjes në Tru, spasticiteti vërehet te 25-43% e pacientëve pas goditjes në tru brenda vitit të parë. Kur zbatohet trajtimi i duhur, ashpërsia e spasticitetit mund të reduktohet dhe pacienti mund ta vazhdojë jetën e tij të përditshme me më pak kontraktime. Në këtë mënyrë, personi mund të bëhet i aftë të ushqejë veten dhe të veshë rrobat e tij.

Trajtimi me toksinë botulinum është një metodë që injektohet në muskujt spastikë, e cila pengon lirimin e acetilkolinës dhe ndalon përkohësisht kontraktimet e muskujve. Procedura zakonisht kryhet si trajtim ambulator, brenda një kohe të shkurtër. Para injektimit, në rajon lyhet krem qetësues dhimbjeje dhe futet në muskulin e përcaktuar me ndihmën e një gjilpëre të hollë. Doza e aplikuar llogaritet sipas peshës së pacientit dhe madhësisë së muskulit. Efekti zakonisht fillon brenda 3-7 ditëve dhe arrin nivelin maksimal në javën e 4-të. Tek grupet e vogla të muskujve, efekti fillon të shihet brenda 24 orëve, ndërsa tek muskujt e mëdhenj brenda 3-4 ditëve. Efekti i botoksit zgjat mesatarisht 3-4 muaj, por me një program intensiv fizioterapie kjo periudhë mund të zgjatet deri në 6-12 muaj.

Po, spasticiteti mund të jetë progresiv. Spasticiteti që ka filluar në çdo grup muskulor mund të përhapet në grupe të tjera muskulore me kalimin e kohës. Shkalla dhe shpejtësia e progresit ndryshojnë në varësi të sëmundjes që shkakton spasticitetin. Për shembull, në sëmundjet neurologjike progresive si ALS, spasticiteti zakonisht përkeqësohet me kalimin e kohës. Nga ana tjetër, në kushtet e lindura si paraliza cerebrale, nuk vërehet ndonjë përparim i madh. Me trajtimin e duhur dhe programin e rehabilitimit, përparimi i spasticitetit mund të ngadalësohet ose të mbahet nën kontroll.

Forcimi i muskujve spastikë është i mundur, por kjo duhet të bëhet nën mbikëqyrjen e fizioterapistit. Aplikimet e fizioterapisë, ushtrimet e rregullta dhe ortezat që mbështesin posturën e duhur ndihmojnë në forcimin e muskujve. Ushtrimet e forcimit përmirësojnë gjendjen funksionale duke punuar muskulin kundër një rezistence të caktuar. Megjithatë, këto ushtrime nuk u zbatohen pacientëve që sapo janë operuar, që kanë osteoporozë (humbje të dendësisë kockore) të rëndë ose që kanë kufizim të hapësirës së lëvizjes së kyçeve. Rekomandohet veçanërisht kombinimi i trajnimeve të shtrirjes, forcës dhe rezistencës.

Spasticiteti mund të shkaktojë dhimbje. Spasticiteti pas goditjes në tru çon veçanërisht në humbje të lëvizjes dhe dhimbje të lidhura me të. Qëndrimi i muskujve të kontraktuar për një kohë të gjatë, lodhja e muskujve dhe spazmat mund të krijojnë dhimbje. Përveç kësaj, kontraktimet afatgjata mund të çojnë në ngurtësi dhe gëlqerizim në kyçe, duke shkaktuar dhimbje shtesë të kyçeve. Këto dhimbje mund të shkaktojnë probleme si fizike ashtu edhe psikologjike.

Ushtrimet rekomandohen për shkak se u sigurojnë lehtësim pacientëve me spasticitet. Megjithatë, hulumtimet tregojnë se ushtrimet nuk kanë ndonjë ndikim të drejtpërdrejtë në trajtimin e sëmundjes. Sidoqoftë, ushtrimet e rregullta ndihmojnë në menaxhimin e simptomave afatgjata të spasticitetit, të tilla kaip dhimbja e muskujve, ngurtësia ose kontraktura. Ushtrimet në ujë janë veçanërisht efektive; hulumtimet tregojnë se noti rrit elasticitetin e muskujve.

Pacientët me spasticitet përjetojnë vështirësi fiziologjike, psikologjike dhe sociale. Kontraktimet e muskujve mund t'i bëjnë të vështira aktivitetet e përditshme si veshja, ushqyerja dhe kujdesi personal. Për shembull, spasticiteti në këmbë e vështirëson ecjen, ndërsa kontraktimet në krah dhe dorë mund të çojnë në varësi të plotë në jetën e përditshme. Përveç kësaj, deformimet në trup mund të shkaktojnë edhe probleme psikologjike si ankthi, depresioni dhe problemet e vetëvlerësimit. Kontraktimet në këmbë çojnë në prishje të ekuilibrit, rrezik rrëzimi dhe trashje të lëkurës (kallus).

A po përjetoni simptoma të spasticitetit?

Nëse ngurtësia e muskujve, kontraktimet e pavullnetshme ose kufizimi i lëvizjes po ndikojnë në jetën tuaj të përditshme, vlerësimi i hershëm ka një rëndësi të madhe.

Në Departamentin e Neurologjisë të Hisar Hospital, diagnostikimi dhe trajtimi i spasticitetit planifikohen me metoda të avancuara imazherike, teste EMG dhe një qasje rehabilitimi multidisiplinare.

Ju mund të mësoni opsionet e trajtimit të personalizuar për ju duke caktuar një takim me mjekët tanë specialistë.

Na kontaktoni për informacion të detajuar dhe për të lënë një takim.