Maskat tuaja mos ta errësojnë shpirtin tuaj!

Ndonjëherë, pavarësisht gjendjes sonë shpirtërore, vendosim maska për të mos pasqyruar atë që kemi brenda, për ta fshehur atë dhe për të përmbushur sa më mirë rolet që mbajmë. E rëndësishme është t'i heqim këto maska kur vjen koha, për të parandaluar që maskat të marrin nën kontroll shpirtin tonë…

Departamenti i Psikiatrisë i Hisar Hospital Intercontinental informoi për ‘Depresionin e maskuar’, i cili shfaqet më shpesh te gratë se te burrat dhe që në themel ka mohimin.

Duke theksuar se depresioni, i cili po bëhet gjithnjë e më i shpeshtë me jetën moderne, te gratë shfaqet dy herë më shpesh se te burrat, ekspertët thanë: ‘Arsyeja kryesore e kësaj diference është se gratë marrin përsipër më shumë role dhe kushte shoqërore se burrat. Jeta moderne është si një shfaqje teatrale me shumë personazhe, që ngarkon njeriun me shumë role. Në shtëpi, në punë, në jetën shoqërore, me bashkëshortin tonë, me fëmijët tanë, me familjen tonë, me miqtë tanë, në skena të ndryshme veshim role të ndryshme. Të gjitha këto për t'i mbajtur bashkë, edhe kur gjithçka shkon mirë, është e ndërlikuar dhe e vështirë. Kur gjërat shkojnë keq, mbajtja e roleve bëhet edhe më e vështirë. Disa ankohen dhe e lënë lojën, të tjerë përpiqen të vazhdojnë lojën pavarësisht gjithçkaje.’

Merrni parasysh shenjat e depresionit!

Dy shenjat kryesore të depresionit janë gjendja depresive e humorit (pakënaqësia, trishtimi, mungesa e gëzimit) dhe mosgjetja e kënaqësisë nga jeta. Këto mund të shoqërohen nga ndryshime të gjumit dhe të oreksit, lodhje, mërzi ose shqetësim. Te ata që kanë depresion mund të ketë edhe pesimizëm, pasiguri, ndjenja faji dhe pavlere. Gjëja që mjekët shqetësohen më shumë te depresioni është mendimi për vetëvrasje, sepse rreth dy të tretat e atyre që tentojnë vetëvrasje janë persona me depresion. Thellësia e këtyre simptomave përcakton ashpërsinë e depresionit. Sipas ashpërsisë, depresioni mund të klasifikohet si i lehtë, i mesëm ose i rëndë. Te depresionet e rënda, lidhja e personit me realitetin mund të këputet. Depresioni, veçanërisht kur nuk trajtohet, ka tendencë për t'u përsëritur. Ndonjëherë mund të marrë formë kronike, ndonjëherë depresioni me intensitet të ulët mund t'i ngjitet karakterit të personit. Ata që kanë depresion duken të shtypur. Në fytyrat e tyre ka një shprehje të trishtuar ose të lodhur. Kujdesi dhe përkushtimi ndaj vetes zvogëlohen. Kanë vështirësi në kryerjen e detyrave dhe përgjegjësive që kanë. Depresioni mund të kuptohet edhe vetëm nga shprehja e fytyrës. Ndryshimi tek personi lehtë vihet re nga rrethi shoqëror. Te ata që e shohin të qenit “i sëmurë” si “dobësi”, hasim në tablonë e fshehtë të quajtur depresion i maskuar.

Mos i injoroni dallimet e depresionit të maskuar!

Depresioni i maskuar është një gjendje ku personi e mohon sëmundjen dhe ku shenjat trupore shoqërojnë më shumë sesa simptomat emocionale të depresionit. Lodhja, ndryshimet e gjumit dhe të oreksit, çrregullimet e funksioneve trupore dhe dhimbjet e paqarta janë të shpeshta. Sepse kur emocionet nuk shprehen, ato priren të shndërrohen në shenja trupore. Perceptimi i sëmundjes ndryshon nga një person te tjetri. Persona që gjatë gjithë jetës kanë marrë rolin e të qenit “të fortë”, që kanë ndihmuar më shumë sesa kanë marrë ndihmë, mund ta perceptojnë sëmundjen si “dobësi”, “pafuqi”, “paaftësi”, “mungesë kapacitetesh”. Për shkak të detyrimit për të qenë të fortë dhe të gëzuar, edhe kur janë në depresion, ata duan të vazhdojnë me maskë dhe të mos prishin perceptimin që kanë krijuar në rrethin e tyre. Qëllimi i tyre është t'u bëjnë ballë vështirësive të jetës dhe të qëndrojnë në këmbë. Mohojnë se janë në depresion. Për këtë arsye shkojnë te specialitete të tjera me ankesa trupore. Refuzojnë ose nënvlerësojnë vizitën te psikiatri. Nëse rastësisht marrin ndihmë psikologjike, të afërmit e tyre habiten. Por të gjithë kemi pika të forta dhe pika të dobëta. Të gjithë mund të kemi nevojë të marrim ndihmë herë pas here. Ndonjëherë të qenit “i fortë” dhe përpjekja për t'u dukur i tillë mund të na bëjë të neglizhojmë veten dhe të mos marrim ndihmë. Përballja me pikat tona të dobëta dhe pranimi i ndihmës janë tregues i pjekurisë psikike. Në trajtim, pacientët tanë, kur e pranojnë këtë anë të tyre, çlirohen nga ngarkesat nën të cilat janë shtypur dhe fillojnë t'i përcaktojnë vetë rolet e tyre; atëherë fillojnë të shërohen. Të qenit “tërësisht i fortë” është si të jesh me maskë, një iluzion. Pikat e dobëta na afrojnë me njerëzit; përtej kësaj, sa më shumë që njeriu pranon pikat e tij të dobëta, aq më shumë i afrohet vetes.