Уро-Онкологија (Дијагноза И Лекување На Уролошки Канцери)

Во Одделението за урологија се нудат услуги на светско ниво во областа на уроонкологијата. Кај ракот на простата рутински се изведува нервно-заштитна радикална простатектомија, а кај ракот на мочниот меур радикална цистектомија. Исто така, се врши хируршко лекување и следење на тумори на бубрегот, тумори на тестисот и надбубрежни маси. Кај некои случаи на уролошки карцином, опциите за лекување им се нудат на пациентите во координација со одделенијата за медицинска онкологија и радиотерапија. Во Одделението за урологија на Hisar Hospital Intercontinental за доброќудно зголемување на простатата (BPH) како хируршки метод се користат TUR-P, Плазмакинетски TUR и Greenlight 180 W системи.

За рак на простата се врши отворена и лапароскопска простатектомија.

Што е простата?

Простатата, која е дел од машкиот репродуктивен систем, е жлезда со големина на орев, која се наоѓа непосредно под мочниот меур, пред ректумот, и го опкружува уринарниот канал од сите страни. Нејзината тежина е приближно 15-20 грама. Нејзината функција е да ја разредува семената течност (сперма) и да овозможи спермата да се активира и да се спои со женското јајце и да го оплодi.

Кои се болестите на простатата?

Простатата има 3 вида болести;

• Воспаление на простатата: Ова најчесто се јавува кај машки лица во помлада возраст. Акутниот и хроничниот бактериски простатитис настануваат кога инфицираната урина се пренесува по каналите на простатата. Бактерискиот простатитис не е заразен и не треба да се смета за болест што се пренесува сексуално.

• Доброќудно зголемување на простатата (BPH -Benigna Prostatna Hiperplazija-)

• Рак на простата.

Дали секое зголемување на простатата е доброќудно?

Секое зголемување на простатата не значи само доброќудно зголемување; понекогаш може да се манифестира и како рак на простата.

Што е доброќудното зголемување на простатата (BPH) и кои се факторите на ризик?

Тоа е доброќудно зголемување на простатната жлезда што се јавува кај стареењето маж. Може да се нарече и простатизам. Напредната возраст, хипертензијата и семејна историја на BPH се сметаат за фактори на ризик за BPH.

Дали доброќудното зголемување на простатата предизвикува рак на простата?

BPH не е рак и не предизвикува рак. Меѓутоа, двете болести може да постојат заедно. Бидејќи во раните фази на ракот на простата обично нема тегоби, се препорачува годишен физикален преглед и тест за PSA во крвта.

Во која возрасна група зголемувањето на простатата е почесто?

Во последните години, со зголемувањето на просечната возраст, е забележано значително зголемување на учесталоста. BPH е доста честа. Кај мажи на возраст 51-60 години се среќава во 50%; кај мажи над 80 години во 90%.

Какви тегоби носи зголемувањето на простатата?

• Често мокрење,

• Итна потреба за мокрење,

• Губење урина непосредно по итната потреба за мокрење,

• Мокрење ноќе,

• Мокрење со прекини,

• Напрегање при мокрење,

• Намалување на млазот на урината,

• Тешкотии при мокрење,

• Печење при мокрење,

• Капење по мокрењето,

• Чувство дека мочниот меур не може целосно да се испразни по мокрењето.

Како треба да се направи преглед и следење?

Ректалниот преглед со прст и мерењето на нивото на PSA во крвта се најважните дијагностички алатки. Генерално, за здрави мажи над 50 години се препорачува годишна контрола со PSA и ректален преглед со прст. Сепак, кај оние со семејна историја на рак на простата се препорачува контролите да започнат од 40-годишна возраст. Ректалниот преглед со прст може да открие маса само ако достигне одредена големина. Затоа, мерењето на нивото на PSA е многу важно за рана дијагноза.

Кои испитувања треба да се направат при зголемување на простатата?

• Комплетен преглед на урина

• PSA

• Испитување на количината на урината што останува во мочниот меур со ултразвук на уринарниот систем

• Урофлоуметриски испитувања се вршат.

Што е PSA?

PSA (Простатски специфичен антиген) е материја што се произведува исклучиво во простатата и се испитува од крвта. Нормалната вредност е под 4 ng/ml; меѓутоа, опсегот на PSA се разликува според возраста. Сепак, кога има проблем со простатата, во крвта навлегува поголем процент, па се забележува зголемување на PSA нивото во крвта. Единствена причина за зголемен PSA не е ракот на простата. Доброќудното зголемување на простатата и воспаленијата на простатата исто така го зголемуваат PSA. Кај оние со PSA помеѓу 4-10 ng/ml рак на простата се утврдува приближно кај 30%, додека над 10 ng/ml тој процент надминува 50%.

Кои се опциите за лекување?

• Следење: Пациентите чии тегоби не се интензивни, чија PSA вредност е нормална и кај кои при прегледот на простатата нема сомнителен наод, може да се вклучат во годишен протокол за следење.

• Медикаментозно лекување: Постои група лекови што ги опуштаат глатките мускули околу простатата и вратот на мочниот меур, со што го олеснуваат протокот на урината. Со 4-неделен третман, кај 60% од пациентите доаѓа до зголемување на брзината на протокот на урината и намалување на тегобите.

• Хируршко лекување: Хируршко лекување се применува кај пациенти со компликации поврзани со зголемувањето на простатата, кај кои не се забележува подобрување на тегобите по лекување со лекови, или кај оние што претпочитаат поефикасен метод на лекување. Изборот на хируршки метод се прави со оцена на големината на простатата, општата состојба на пациентот, дали има некоја друга болест и, ако постои, лековите што ги користи за таа болест, и многу други фактори. Според донесената одлука, се применува една од отворените или затворените хируршки процедури. Кај 90% од пациентите може да се применат затворени методи. Овие операции може да се изведат под спинална, епидурална или општа анестезија. Кај 70-90% од пациентите може да се постигне намалување на тегобите и зголемување на брзината на млазот на урината. Затворените хируршки методи, TUR операцијата, се прифатени како златен стандард во светот. Како алтернативни методи на TUR операцијата може да се набројат: ласерски операции на простатата, стентови за простатата, намалување на простатата со топлина, отворање на вратот на мочниот меур со хируршки рез и отстранување на простатата со плазмакинетика.

Бубрежни тумори

Масите откриени во бубрегот се поделени во 2 групи: доброќудни тумори и злоќудни тумори. Постојат многу класификации на бубрежните тумори. Најчесто сретаната маса во бубрегот се едноставните бубрежни цисти. Едноставните цисти обично не даваат симптоми, сочинуваат 70% од сите маси во бубрегот и можат да бидат единечни или повеќекратни. Кај над 50-годишни лица се јавуваат во 50%. Овие цисти лесно се разликуваат со радиолошки снимања. Бубрежните цисти што најчесто се откриваат случајно никогаш не го загрозуваат животот на човекот. Бубрежните цисти најчесто воопшто не бараат лекување; доволно е годишно следење на димензиите на цистата. Ако достигнат големи димензии, предизвикуваат болка или доведат до оштетување на структурата на бубрегот, потребна е интервенција. Бубрежните цисти радиолошки се поделени во 4 категории. Во оваа класификација, кај 1. и 2. категорија не се потребни понатамошни испитувања. Кај 3. категорија треба да се направи понатамошно испитување и да се отстранат хируршки. Цистите од 4. категорија се нарекуваат рак и мора хируршки да се отстранат.

Други доброќудни тумори на бубрегот;

Ангиомиолипом: Доброќудни тумори на бубрегот составени од глатки мускули, масно ткиво и крвни садови со дебели ѕидови, во различни пропорции. Овие тумори почесто се јавуваат кај пациенти со туберозна склероза. Преминот на овие тумори во малигна форма е многу редок. Може да се манифестира со болка во страничниот дел, опиплива маса и крв во урината; кај 10% од пациентите може да се развие шок поради крварење. Бременоста може да го зголеми крварењето. Кај повеќето случаи дијагнозата може лесно да се постави со ултразвук и томографија. Масите под 4 см треба да се следат со контроли на секои 6 месеци и еднаш годишно. Масите над 4 см имаат корист од хируршко отстранување. Кај пациентите што доаѓаат со итно крварење, зачувувањето на бубрегот со операција обично е тешко, па е потребно да се изврши нефректомија.

Онкоцитом: Сочинува 3-7% од доброќудните тумори на бубрегот. Често се јавува по 50-годишна возраст, почесто кај мажите отколку кај жените. Обично е еднострано, но може да биде и двострано и повеќекратно. Радиолошки дијагнозата е тешка, но патолошки се потврдува сигурно. Најчесто, по поставувањето дијагноза на рак на бубрегот се врши нефректомија или парцијална нефректомија, а по патолошкиот наод се утврдува дека станува збор за онкоцитом.

Ренален аденом: Обично се со дијаметар од 1-3 мм, ретко ја надминуваат 1 см. Почесто се јавуваат кај мажите и не даваат симптоми. При испитувањата тешко се разликуваат од рак; обично се врши парцијална нефректомија.

Рак на бубрегот

Ракот на бубрегот потекнува од клетките што ги обложуваат ситните канали во бубрегот кои ја собираат урината (епителот). Хистолошки може да се класифицира како карцином со светли клетки, папиларен клеточен карцином, карцином на собирниот канал и хромофобен клеточен рак. Во бубрегот може да се јави и уротелијален рак, што потекнува од бубрежната карлица и во многу аспекти е сличен на ракот што се јавува во мочниот меур. Нефробластомот (Wilms тумор), што се јавува во детството, сочинува 80% од туморите на бубрегот. Најчесто се јавува на возраст од 2-4 години. Бубрежниот клеточен карцином (renal cell ca) сочинува 85% од сите злоќудни тумори на бубрегот и приближно 3% од ракот кај возрасни. И денес, околу 30% од пациентите со рак на бубрегот при првата дијагноза имаат раширена болест. Исто така, кај 20-30% од пациентите кои биле операирани поради локализиран рак и кај кои е направена нефректомија, во подоцнежна фаза се развива метастатска болест. Не смее да се заборави дека, ако се постави рана дијагноза и се примени соодветно лекување, ракот на бубрегот може целосно да се излечи. Кога дијагнозата ќе се постави во раната фаза, стапката на преживување кај пациентите со рак на бубрегот може да биде од 70% до 100%. Најважната особина на бубрежните клеточни карциноми е нивната отпорност на радиотерапија или хемотерапија. Слабо реагираат и на хормонална терапија. Бубрежните клеточни карциноми, ако се откријат во раната фаза, односно додека се ограничени на бубрегот, може да се отстранат хируршки. Ова е најефикасниот метод на лекување за бубрежни клеточни карциноми ограничени на бубрегот.

Кои се факторите на ризик за развој на рак на бубрегот?

Ракот на бубрегот обично се јавува меѓу 50-60 години. Кај мажите се јавува 2 пати почесто отколку кај жените. Точната причина за ракот на бубрегот сè уште не е целосно позната. Сепак, истражувачите утврдиле некои фактори на ризик за развој на рак на бубрегот. Меѓутоа, не секој со овие фактори на ризик ќе добие рак на бубрегот, исто како што не кај секој пациент со рак на бубрегот овие фактори мора да постојат. Наследните (хередитарни) особини исто така играат важна улога во потеклото на ракот на бубрегот. Ако туморите на бубрегот се јават во рана возраст, се двострани и се повеќекратни во бубрегот, треба да се помисли на наследен рак на бубрегот. Примери за такви карциноми се: Von Hippel-Lindau синдром, наследен папиларен рак, наследен светлоклеточен рак и наследен ренален онкоцитом.

Другите фактори на ризик што не се наследни се наброени подолу.

• Терминално бубрежно откажување и дијализа

• Терминално бубрежно откажување заедно со стекната поликистична болест на бубрегот

• Пушење цигари и употреба на тутун

• Ожиеност

• Кај работници во металната индустрија

• Азбестоза

• Изложеност на кадмиум

• Изложеност на арсен

• Вработени во хемиско чистење

• Хипертензија

• Поликистична болест на бубрегот

• Долготрајна употреба на фенацетин

• Долготрајна употреба на диуретици (лекови за истерување урина)

Кои се симптомите и како се поставува дијагноза?

Најчестиот клинички симптом кај ракот на бубрегот е крв во урината, цврста маса што се опипува во абдоменот и болка, што ја дефинираме како „тријада“ (3-ка). Кај раните фази на ракот на бубрегот обично нема симптоми и најчесто се открива случајно при ултразвучно или радиолошко испитување направено од други причини. Дијагнозата најчесто се поставува во фаза 2 на болеста. Тегобите кај тумор на бубрегот се јавуваат поради неколку причини. Тоа се: Со други зборови, кога ќе се постави рана дијагноза, лекувањето е полесно и се зголемува веројатноста за целосно ослободување од ракот. Меѓутоа, како што туморот расте и се шири, веројатноста за целосно излекување се намалува. Редовните контроли ја зголемуваат веројатноста за рана дијагноза и овозможуваат целосно ослободување од болеста. Според учесталоста, еден или неколку од симптомите наброени подолу може да бидат најава на рак на бубрегот. Болката е најчеста тегоба: 41% од пациентите одат кај лекар поради болка. Втората важна тегоба е крварењето, односно промена на бојата на урината и темна урина; кај 38% од пациентите се јавува хематурија. Друга важна тегоба е отекување и опиплива маса во бубрегот од таа страна; оваа тегоба се јавува кај 24% од пациентите. Други тегоби се општи за пациентите со рак, како губење на тежина, слабост и умор, а може да се јават и температура и хипертензија предизвикани од материите што ги ослободува ракот на бубрегот. Овие тегоби може да бидат симптом на рак на бубрегот, но може да потекнуваат и од други болести, како инфекција. Луѓето со овие тегоби задолжително треба да се јават кај специјалист по урологија. Ракот со рана дијагноза може да се излечи.

Снимање кај рак на бубрегот: Општо земено, кај пациентите со крв во урината првото испитување е ултразвук и ИВП (интравенска пиелографија, „снимање на бубрегот со лек“). Ултразвукот денес е прв избор за прикажување на уринарниот систем; поради тоа што е евтин, лесен е и може да се изведе во итни услови, треба да се направи како прв чекор. Интравенската пиелографија ИВП (снимка на бубрегот со контраст): наслагите наречени калцификации можат да се видат како бели дамки на овие снимки. Точноста на интравенската пиелографија сама по себе е 75%.

Компјутеризирана томографија: Во дијагностицирањето на рак на бубрегот е поосетлива од ултразвукот и снимката со контраст на бубрегот. Точноста на КТ при дијагнозата е 95%. Дава информации за локализацијата и големината на масата, за локалното проширување и за ширењето во околните ткива.

МР снимање; Нејзини најголеми предности се: малку несакани ефекти, со висока точност ја прикажува структурата на масите, може да се примени кај лица со бубрежно откажување и алергија на контрастно средство, и без потреба од контрастно средство ги прикажува тромбите во бубрежната вена и во вена кава.

Сцинтиграфија: Корисна е кога се сметa на коскена метастаза, при болка во коските и зголемена алкална фосфатаза.

PET (Позитронска емисиона томографија): Води при лекувањето и текот на болеста кај пациенти со метастази.

Биопсија; Во некои случаи, кога има голем сомнеж за дијагнозата, може да се разгледа, и најчесто се врши под водство на компјутеризирана томографија. Меѓутоа, при оценувањето на биопсијата има проблеми.

Метастази и области на ширење кај бубрежниот клеточен карцином:

Област Стапка(%)

• Белите дробови 50-60

• Коски 30-40

• Регионални лимфни јазли 15-30

• Главна бубрежна вена 15-20

• Перирентално масно ткиво 10-20

• Надбубрежна жлезда (иста страна) 10-15

• Вена кава 8-15

• Мозок 10-13

• Спротивен бубрег 1-2

Лекување на рак на бубрегот

Лекувањето на бубрежниот тумор се одредува според општата состојба на пациентот, дијаметарот на туморот, степенот на ширење на болеста и возраста на пациентот. Бидејќи бубрежните тумори општо земено се карциноми отпорни на радиотерапија и хемотерапија, како опција за лекување ни останува хируршкото лекување. Хируршкото лекување е стандардниот метод за лекување на бубрежни карциноми. Хируршки се отстранува или целиот бубрег или туморот заедно со дел од бубрегот. Радикална нефректомија е операција при која целиот бубрег, надбубрежната жлезда и околното ѕидно и масно ткиво се отстрануваат заедно. Отстранувањето на туморот заедно со дел од бубрегот се нарекува парцијална нефректомија. Хируршкиот пристап може да биде отворена операција, лапароскопска или роботска операција. По операцијата, пациентот може да чувствува болка и нелагодност.

Дополнителни третмани кај рак на бубрегот

Радиотерапија: Радиотерапијата се заснова на користење зрачење со висока енергија од радиоактивен извор надвор од телото, за уништување на раковите клетки. Ефикасноста на радиотерапијата е различна кај различни видови рак. Меѓутоа, ракот на бубрегот е еден од карциномите на кои радиотерапијата малку дејствува. Затоа се смета дека нема место во конечното лекување на рак на бубрегот.

Биолошка терапија (имунотерапија): Интерлеукин-2 и интерферон се материи што се користат во биолошката терапија и кои всушност може да се опишат како оружје на одбранбениот систем, природно произведено во телото. Со давање однадвор во телото се цели подобро користење и засилување на имунолошкиот систем на пациентот. Приближно 20% од пациентите со раширен рак реагираат на оваа терапија. Примената на овие материи е во рамките на програма што ја одредува лекарот. Поради несаканите ефекти, соодветно е да се применува многу внимателно и во искусни центри. За време на биолошката терапија, пациентот често останува во болница заради следење на несаканите ефекти. Овие терапии може да предизвикаат несакани ефекти како болки во мускулите, слабост, губење на концентрацијата, температура, повраќање и пролив. Пациентите обично се чувствуваат многу уморни. Кај некои се јавува лупење на кожата. Овие проблеми може да бидат многу сериозни, но кога ќе заврши терапијата, овие ефекти исчезнуваат.

Хемотерапија: Хемотерапијата е примена на лекови за уништување на канцерогените клетки. Иако е ефикасна кај многу други карциноми, кај ракот на бубрегот покажува многу ограничено дејство. И покрај тоа, истражувачите испробуваат нови лекови и комбинации на лекови. Несаканите ефекти на хемотерапијата зависат од применетите лекови. Општо земено, лековите против рак влијаат на брзо растечките крвни клетки и предизвикуваат отпаѓање на косата. Како последица, пациентите губат отпорност кон болести и губат енергија.

Хормонална терапија: Со хормони се настојува да се контролира растот на клетката. Хормонската терапија се користи кај напредни бубрежни карциноми. Прогестеронот е хормонот што најчесто се користи кај ракот на бубрегот. Често се користи како „палијативна терапија“ за привремено намалување на тегобите. Денес веќе не се смета за терапија со лечебно дејство. Несаканите ефекти општо се умерени. Лековите што содржат прогестерон може да предизвикаат промени во телесната тежина. Предизвикуваат потење и губење на течности. Кога ќе се прекине лекувањето, несаканите ефекти исчезнуваат.

Како се врши следење на пациентот?

Следењето на пациентите со рак на бубрегот по лекувањето е многу важно. Се следат со физикален преглед, рендген на белите дробови и лабораториски испитувања во интервали што ги одредува лекарот. Лекарот, по потреба, може да побара ултразвук, компјутеризирана томографија или други испитувања. Пациентите мора веднаш да се јават кај лекар ако се соочат со проблем надвор од она што им е објаснето. По радикалната нефректомија, пациентите треба редовно да се следат на секои 3-6 месеци. Треба да се процени дали има напредување на болеста. Постојат фактори што влијаат на прогнозата (текот на болеста) и на тоа какво лекување треба да се примени.

Тумор на мочниот меур

Е еден од ракови. Тумори што потекнуваат од уроепителот, епителот што го обложува уринарниот систем од бубрегот до мочниот меур, се нарекуваат тумори на мочниот меур.

Причина за настанување на тумор на мочниот меур

Најважната причина за настанување е пушењето цигари. Некои хемиски материи во цигарите, различни од никотинот, како на пример авило бифенил, преку урината се исфрлаат во уроепителот и таму предизвикуваат т.н. канцерогенеза, штетно дејство што создава ракави промени. Слично на тоа, стотици хемиски материи, кога долго време се во допир со уроепителот, предизвикуваат оштетувања на тој епител. Пушењето е фактор на ризик. Тумор на мочниот меур може да се јави и кај непушачите. Не е точно дека тоа секогаш се јавува кај пушачите. Меѓутоа, ризикот кај пушачите е многу поголем.

Најзастапена возрасна група и пол

Најчесто не се јавува во млади години. Веројатноста е многу мала, но од одредена возраст ризикот се зголемува. Кај мажите се јавува неколку пати почесто отколку кај жените. Основната причина порано беше тоа што мажите повеќе пушеле. Меѓутоа, со зголемувањето на пушењето кај жените, стапката кај жените постојано расте.

Лица со поголем ризик

Всушност, нема група болести поврзани со туморите на мочниот меур. Може да се јават кај секој човек. Особено кај пушачите… Поради загадувањето на воздухот, издувните гасови и хемиските производи, луѓето се изложени на ризик.

Влијание на генетските фактори

Не е наследна болест во смисла дека се пренесува од татко на син, како што многумина мислат. Меѓутоа, од генетски аспект, недостатоците во туморните супресорски гени го забрзуваат развојот на овие тумори. И тие тумори стануваат поагресивни. Затоа, во овој поглед не може да се направи генерализација.

Улогата на повторливите инфекции на уринарниот тракт кај туморите на мочниот меур

Класично треба да одговорам „не“, но за да не бидам погрешно разбран, ќе кажам: во 90% не постои, но кај луѓе со многу често повторувачки уринарни инфекции може да се развијат карциноми наречени плоскоклеточен карцином. Меѓутоа, тоа може да бидат пациенти со камен во мочниот меур што долго време е присутен и не е контролиран, занемарени пациенти, пациенти без лекување. Но, циститисите што можат да се појават неколку пати годишно не предизвикуваат тумор на мочниот меур. Постои и шистосомијаза, која почесто се среќава во Египет и се населува во мочниот меур преку вода од природни извори и реки, при што се пренесува болеста. Поврзано со тоа, циститисите се многу чести.

Симптоми
Најважниот симптом е крвта во урината. Обично е видлива со голо око. Понекогаш може да се открие и при редовни испитувања, во анализата на урината. Тука постои проблем: крварењето може брзо да помине. Пациентот може да не го сфати сериозно и да рече „крварењето ми помина“. Потоа, по 6 месеци или една година, може повторно да се јави. Повторно трае еден или половина ден. Во меѓувреме, симптоми слични на цистит, чести мокрења и печење при мокрење, ако ги инвадираат мускулите на мочниот меур, тогаш во вакви тегоби може да се појави тумор. Ако не се земе предвид, може да има лоши последици.

Појава на крв

Може да се јави во секоја фаза. Може да се јави и кај раковите во рана фаза, и кај оние во напредна фаза. Појавата на крв е најважниот симптом.

Контроли

Бидејќи препорачуваме годишен преглед на простатата, ако во тој период кај луѓето не се појават симптоми како крв во урината, една до две урински анализи годишно ќе бидат доволни. Препорачувам годишен ултразвук на уринарниот систем. Ултразвукот може да ги открие и малите тумори. Со развојот на радиологијата, ултразвукот во голема мера ги открива особено туморите поголеми од 3 см. Но, кај сомнителни случаи или случаи со ризик да се пропуштат, ако има крв во урината, а ултразвукот не може да даде слика, најсигурниот и најдоверлив метод за дијагноза е она што го нарекуваме „цистоскопија“, метод на гледање во внатрешноста на мочниот меур со светлечки инструмент, при што мочниот меур се полни со вода.

Лекување на туморите на мочниот меур

Првата дијагноза се поставува со хируршка интервенција за изведување на биопсија, наречена трансуретрална ресекција, скратено ТУР, при која се влегува во мочниот меур преку уринарниот канал во пенисот и ендоскопски се отстранува туморот во мочниот меур, па се испраќа на патологија. Ова ни дава информации за стадиумот на туморот, односно колку длабоко навлегува во слоевите на мочниот меур и колку е агресивен. Овие податоци се доволни за почеток. Кај површинските тумори на мочниот меур, односно туморите што не навлегле во мускулното ткиво на мочниот меур, доволно е земање на парче со ТУР. За да се спречи повторување, кај некои случаи применуваме внатрешна терапија во мочниот меур. Ако во добиеното парче ткиво туморот навлегол во мускулното ткиво на мочниот меур, опциите за лекување се делат на две. Најефикасната опција е хирургијата. Постои операција за целосно отстранување на мочниот меур, отворена операција, која е ефикасна кај 85% од случаите на мускулниот слој што не навлегол длабоко. Потоа следи т.н. уринарна дивезија, метод што го користиме за да го регулираме текот на урината кога нема мочен меур. Тука се зема парче тенко црево од 15-20 см, наречено „илеостома“: едниот крај се поврзува со уретерот, а другиот со кожата и се става торба за надворешно собирање, а ова се нарекува уринарен кондуит. Кај соодветни случаи е можно и создавање нов мочен меур, наречен ортотопски мочен меур, со користење на поголема количина тенко црево. Освен тоа, кај некои случаи радиотерапијата комбинирана со хемотерапија е исто така метод што има дејство при лекувањето на туморите на мочниот меур.

Тумори на мочниот меур после лекувањето

Површинските тумори на мочниот меур, односно туморите што се наоѓаат во мускулното ткиво на мочниот меур, во рок од пет години имаат ризик од повторување од 70%, сразмерно на стадиумот на туморот и степенот на диференцијација. Со одредени внатрешни терапии, т.е. хемотерапија или т.н. имунотерапија, применувани еднаш неделно во мочниот меур во текот на 6 или 8 недели, овој процент од 70% се намалува на околу 30%. Кај многу површинскиот слој на мочниот меур и кај тумори со низок ризик, ризикот од повторување е околу 5%. Кај нив не ја применуваме оваа терапија. Кај туморите што навлегле малку подлабоко, процентот е 50%. Тука постои можност и за повторување и за зафаќање на мускулите. Процентот на отстранување на мочниот меур е исто 50%. Мора да бидат под контрола. Во контролите, кај површинските тумори и инвазивните тумори со зафатен мускул правиме систектомија. Го отстрануваме мочниот меур, па потоа, за да го контролираме горниот уринарен систем, правиме барем една радиолошка снимка годишно, ултразвук на секои 3 месеци и контрола на крвна анализа. Кај површинските тумори на мочниот меур контролите ги спроведуваме: првата година на секои 3 месеци, втората година на секои 6 месеци, а потоа еднаш годишно. Обично се контролира цел живот, но првите 5 години се многу важни.

Рана дијагноза

Со рана дијагноза, кај површинските тумори, 85-90% се целосно излекуваат.

Рак на мочниот меур во светот и во Турција

По ракот на белите дробови, ракот на гастроинтестиналниот систем и ракот на простатата, следуваат туморите на мочниот меур. Во Турција и во светот е меѓу првите 5. Како што се намалува стапката на пушење, овие стапки ќе опаѓаат.

Исхрана и начин на живот за да се спречи рак на мочниот меур

Ако се исклучи пушењето, не е потребна никаква промена на начинот на живот. Многу е важно да се јаде свеж зеленчук и овошје. Потребно е да се внесува витамин C. Бидејќи нема можност да се избегне загадувањето на животната средина што го носи индустријата, во моментов нема.