Детска Урологија

Одделот за детска урологија ги следи вродените уролошки проблеми кај децата, кои се развиваат во мајчината утроба пред раѓањето, а по раѓањето, во раниот период, се лекуваат проблемите што продолжуваат кај овие деца и важните уролошки заболувања во детството.

• Фимоза (стеснување на врвниот дел од препуциумот што бара обрезување)
• Хипоспадија (пејгамберско обрезување: уринарниот отвор е поставен подолу наместо на врвот на пенисот )
• Неспуштен тестис (јајцата не се наоѓаат во торбичката при раѓањето)
• Хидроцела (вродено собирање вода) или отек на едно или на двете јајца.
• UPJ стеснување (стеснување на крајниот дел од каналот што го поврзува бубрегот со мочниот меур)
• VUR (враќање на урината од мочниот меур назад во бубрегот)
• PUV (валвула во каналот за урина на излезот од мочниот меур)
• Вродени нарушувања при мокрење (најчесто кај децата родени со оток на грбот: менингокела, менингомиелокела и сл.)
• Вродени бубрежни проблеми (бубрезите не се развиле на нормалното место, бубрезите се вродено големи или мали, постојат деформации на обликот на бубрезите, излезот од бубрегот е вродено стеснет)
• При раѓање пенисот не е со нормални димензии или обликот на пенисот е абнормален
• Extrophia vesicalis (вродено развивање на мочниот меур отворен кон надворешноста)

Некои од проблемите што можат да се развијат по раѓањето и да се лекуваат се наведени подолу.

• Камен во уринарните патишта (бубрег, уретра, мочен меур)
• Нарушувања при мокрење (губење урина ноќе или дење, губење столица)
• Невроген мочен меур (нарушувања при мокрење и губење урина поврзани со болести што ги зафаќаат нервите кои го контролираат мочниот меур, а се развиваат по траума или болест)
• Често повторувачки инфекции на уринарните патишта (бубрег, мочен меур)
• Торзијата на тестисот е многу итна состојба и бара итна интервенција за да се зачува тестисот.
• Воспаленија на тестисот и епидидимисот
• Везико-уретерален рефлукс (враќање на урината од мочниот меур назад во бубрезите) е најчеста причина за често повторувачки инфекции и застој во развојот кај децата.
• Траума.

Уролошки нарушувања што често се јавуваат кај децата

Неспуштен тестис

Под неспуштен тестис во тесна смисла се подразбира скриен или нeопиплив тестис. Вистински неспуштен тестис е оној што застанува во која било точка на патот на спуштање, а може да биде и надвор од нормалниот пат; таа состојба се нарекува ектопичен тестис и е редок случај. Неспуштениот тестис е меѓу најчестите вродени генитоуринарни аномалии. Кај доносените деца се јавува во 3%, а кај предвремено родените во 30%. Во првите месеци од животот повеќето неспуштени тестиси самите се спуштаат во торбичката, но до 1-годишна возраст стапката паѓа на приближно 0,8-1%. Кај неспуштениот тестис постои патентен processus vaginalis, кој ја создава основата за настанување на хидроцела и хернија. Кај мажите со историја на неспуштен тестис постои ризик од неплодност и од развој на карцином на тестисот. Кај пациентите со едностран неспуштен тестис ризикот од неплодност е мал, додека кај оние со историја на двострано неспуштени тестиси неплодноста се јавува во 50-70%. Оперативните интервенции за неспуштен тестис во раниот период, во првите 6-12 месеци, позитивно придонесуваат за плодноста. Кај мажите со неспуштен тестис ризикот од карцином на тестисот е зголемен 5-10 пати во однос на општата популација. Овој процент е повисок кај тестисите сместени во интраабдоминалната шуплина во однос на оние во ингвиналниот канал. По операцијата не постои конкретен доказ дека овој ризик се намалува, но поради полесното палпирање на тестисот, една можна карцином ќе се открие порано и на тој начин ќе се овозможи рано откривање. Неспуштен тестис е состојба при која тестисот се заглавува на патот за време на нормалното спуштање. Неспуштениот тестис најчесто се опипува во препонот. Двострано неспуштените тестиси, ако не се опипуваат, најчесто се сместени интраабдоминално и за нив треба да се направи стимулативен тест. За проценка на неспуштениот тестис се користат различни радиолошки методи.

Дијагноза: Дијагнозата на неспуштен тестис се темели на физикален преглед. Ултразвукот, CT и MR при кои тестисот не се гледа не можат да гарантираат дека тестисот не постои и во таков случај е потребно хируршко истражување на тој регион. Кога покрај двостраниот неспуштен тестис постои и хипоспадија или состојба наречена амбигвни гениталии, таа може да биде закана по животот. Во таков случај е потребна ендокринолошка проценка.

Лекување: Лекувањето мора да започне пред 1-годишна возраст. Хируршкото лекување е златен стандард, но во некои случаи може да се примени хормонална терапија. Кај пациенти за кои се смета дека тестисот е сместен во абдоминалната шуплина може да се направи лапароскопија. Неспуштениот тестис, ако не се лекува, може да доведе до значајни проблеми како неплодност, карцином на тестисот и торзија на тестисот. Исто така, со неспуштениот тестис најчесто постои и хернија. За време на операцијата хернијата се поправа. Понекогаш подвижните и спуштачки-искачки тестиси може погрешно да се сметаат за неспуштен тестис. Оваа разлика мора секогаш да се направи со преглед од уролог.

Што е повлечен (ретрактилен) тестис?

Тоа е префрлање на тестисите во препонската област за време на прегледот. Нормално, овие тестиси самите се спуштиле во скротумот, но мускулите што го подигнуваат тестисот (кремастер) можат за време на прегледот да се надразнат и тестисите да се повлечат назад. Особено при студ можат да се повлечат нагоре. Тоа не е болест и не бара лекување.

Хидроцела (водена хернија)

Настанува кога врската на абдоминалната обвивка со каналот што се наоѓа меѓу абдоминалната шуплина и торбичката со јајцата останува отворена по раѓањето. Се манифестира со собирање течност околу едно или две јајца, повремено или постојано. Родителите обично доаѓаат со изјавата „детето има отечено јајце/торбичка“.

Кај новороденчињата се среќаваат 2 типа хидроцела:

• Комуникантна хидроцела (поврзана хидроцела); значи дека абдоминалната обвивка што се спушта во скротумот е целосно отворена,
• Кај некомуникантните типови хидроцела значи дека делот од оваа обвивка на абдоминалната страна не се затвора на нормален начин и перитонеалната течност е заробена во скротумот.

По дијагнозата поставена со внимателен преглед, обично се очекува отокот да исчезне и да се повлече сам до крајот на првата година. Ако не се повлече, проблемот се решава со мала операција.

Хипоспадија

Хипоспадијата е вродена аномалија. Уринарниот отвор (меатус) е на долниот дел од местото каде што треба нормално да се наоѓа. Понекогаш е сместен близу до врвот на пенисот, понекогаш на долната средина на пенисот, а понекогаш во скротумот каде се наоѓаат тестисите. Точната причина за хипоспадијата не е целосно позната. Меѓутоа, ниска родилна тежина, предвремено раѓање, употреба на хормони од мајката за време на бременоста, изложеност на различни средински фактори и генетските фактори играат улога.

Направена е класификација на хипоспадијата според анатомската локализација.

• Глануларна (коронална)
• Субкоронална
• Дистална пенилна
• Средишна (midshaft)
• Проксимална пенилна
• Пеноскротална
• Скротална
• Перинеална

Другите аномалии на уринарниот систем што ја придружуваат хипоспадијата се следниве: уретеропелвична стеснетост, тежок рефлукс, ренална агенезија, ренална ектопија или фузија, хипертрофија на верумонтанум и поретко сите аномалии. Кај тешките форми на хипоспадија мора задолжително да се направи испитување за интерсекс состојба.

Кордија – Кривина на пенисот

При каква било пречка во нормалниот развој, надворешниот уринарен отвор останува под пенисот. Главата на пенисот се израмнува. При ерекција ограничува пенисот и предизвикува деформација кордија. Препуциумот на вентралната страна е дефектен колку што е широка лентата на кордијата. Денес постојат 3 основни теории што ја објаснуваат причината за кривината на пенисот:

• Абнормален развој на уретралната плоча,
• Присуство на абнормално фиброзно мезенхимно ткиво на уретралниот меатус и
• Несогласување меѓу корпусите или различен раст меѓу нормалниот дорзален корпус кавернозум и абнормалното вентрално корпусно ткиво.

Возраст за операција: Американската педијатриска академија, толкувајќи ги заедно ефектите на генитална хирургија врз психологијата на децата, техничките аспекти на хируршкото лекување на хипоспадијата и напредокот во педијатриската анестезија, дојде до заклучок дека најсоодветното време за хируршко лекување на хипоспадијата е помеѓу 6 и 12 месеци. Хируршкото лекување на хипоспадијата, ако има доволно ткиво на пенисот, денес е стандард да се направи околу 1-годишна возраст. За поправка на хипоспадијата се опишани повеќе од 200 техники. Порано се вршеа операции во повеќе фази, а денес лекувањето се извршува во една фаза. Предностите на еднофазните операции се значителни: минимални белези, минимален престој во болница, минимална анестезија, минимални трошоци, функционален и естетски максимален резултат, а исто така и пониска стапка на компликации. Бидејќи при операциите за поправка се користи кожата од препуциумот, децата со хипоспадија апсолутно не смеат да бидат обрезани.

UPJ стеснување (стеснување на крајниот дел од каналот што го поврзува бубрегот со мочниот меур)

Уретеропелвичната опструкција (стеснување) се дефинира како намалување на протокот на урината од бубрежната чашка (renal pelvis) до уретерот. Ако не се коригира, доведува до прогресивно оштетување на бубрегот. Може да се јави во сите возрасни групи. Најчесто се дијагностицира во перинаталниот период (во мајчината утроба). Почесто се јавува кај мажите, во сооднос 2:1, а посилно е на левата страна – во 67% од случаите се јавува во левиот бубрег.

Причини за настанување

• Причини што потекнуваат од ѕидот на уретерот: застој во развојот на мускулите што го формираат каналот и промени во структурата на колагенските влакна
• Причини што потекнуваат надвор од уретерот: надворешно стеснување на патот поради притисок од абнормално развиен сад однадвор
• Овие две причини можат да се јават поединечно или заедно; основната причина се јавува поради првата.

Наоди/симптоми: Кај новороденчињата не даваат тегоби, кај децата даваат симптоми, а понекогаш може да се јават тегоби и во подоцнежна возраст. Може да се појават застој во развојот, тешкотии при хранење, инфекција на уринарниот систем, сепса, камен во бубрегот, болка, крв во урината. Кај постарите деца може да се јавуваат епизодна болка и со неа поврзани мачнина и повраќање.

Дијагноза: Дијагнозата може да се постави со утврдување на отокот на бубрегот при ултразвучните контроли направени во мајчината утроба. По раѓањето, ултразвукот треба да се направи на 3-тиот ден. Иако често се користи при следењето, ултразвукот сам по себе не е доволен за дијагностицирање на UPJ стеснувањето. Ултразвукот прикажува само проширување на бубрежната чашка, односно хидронефроза, и структурата и дебелината на паренхимот на бубрегот. Се мери предната-задната дијаметар на pelvis, но ни тоа не дава дијагноза на опструкција ниту покажува дали се влошува или се подобрува. За конечна дијагноза мора да се користи метод со кој функционално се оценува протокот на урината од бубрегот до каналот за урина. Еден од класичните методи е интравенската пиелографија, наречена IVP (рентген на бубрегот со контраст). Таму се гледа проширена бубрежна чашка поради недоволно излачување на урината од pelvis. Кај IVP, боена супстанца што ја прикажуваат рендгенските зраци се дава во вена и оваа супстанца се филтрира од бубрегот. Со серија снимки направени при излачувањето на оваа супстанца со урина се оценуваат функцијата на бубрегот, системите за собирање во бубрегот, преминувањето на контрастот во уретерот и мочниот меур. Дури и ако IVP покаже UPJ стеснување, за конечна дијагноза мора да се направи дијуретичка DTPA сцинтиграфија (дијуретичен ренограм). Ова е важно не само за конечната дијагноза, туку и за следење на закрепнувањето по операцијата. Со дијуретички ренограм, додека радиоактивната супстанца што се дава во вена се филтрира од бубрегот, функцијата и дренажата на двата бубрега се мерат и оценуваат поединечно. При оваа оценка се добива крива на дренажа за десниот и за левиот бубрег. Кај UPJ стеснувањето кривата нема празнење и постои постојано растечка крива. Оваа растечка крива мора да се види при конечната дијагноза на UPJ стеснувањето. Магнетната резонанца има исклучителна предност при брзото проценување на протокот на крвта во бубрегот, анатомијата и излачувањето на урината. Особено е важна за одредување на видот на операцијата, поради присуство на мал сад што предизвикува UPJ стеснување; ако постои вкрстен сад што е причина за стеснувањето или дополнително ја зголемува тежината на веќе постоечкото стеснување, успехот на операциите со сечење од внатрешноста на каналот за урина (ендопиелотомија, видете подолу) е низок.

Лекување: Пред да се дадат информации за методите на лекување, мора секогаш да се има на ум дека кај деца до 18-месечна возраст лошиот премин на урината поради UPJ може да биде привремен и да се подобри сам по себе. Меѓутоа, кај состојбите на стеснување и оштетувањето на бубрегот предизвикано од тоа стеснување, дури и кај деца помлади од 18 месеци, шансата за хируршко лекување може да биде неизбежна. Некои бебиња или деца, и покрај тешкото UPJ стеснување откриено во првата фаза, брзо може да се подобрат во текот на неколку месеци, додека кај други не настанува подобрување или почнуваат да се влошуваат. Затоа кај децата во оваа возрасна група е неопходно многу внимателно следење. Семејството мора да се информира за ова. Следењето обично се прави со периодичен ултразвук со мерење на степенот на проширување на бубрежната чашка (хидронефроза). Кај пациентите кај кои е поставена конечна дијагноза на UPJ стеснување и кај кои не се очекува подобрување со текот на времето, хируршкото лекување е неопходно. Отворените хируршки техники се класифицирани во 3 основни групи: флеп-тип, инцизионен тип и Dismembered тип. Класичната операција за UPJ стеснување е отстранување на стеснетиот дел од UPJ со отворена хирургија и повторно спојување на уретерот со pelvis (бубрежната чашка). Оваа операција се нарекува „Dismembered Pyeloplasti“, а шансата за успех е околу 95%. Во последните години актуелните лапароскопски хируршки техники се применуваат и кај пиелопластичните операции, кои се изведуваат лапароскопски. Во отворената пиелопластика хируршката постапка се извршува идентично, но кај оваа примена не се прави голем хируршки рез; се влегува во телото преку 3 или 4 мали отвори и се врши операцијата. Пиелопластичната операција извршена со оваа техника се нарекува „Лапароскопска пиелопластика“. Во научните испитувања нема разлика во успехот на операцијата помеѓу лапароскопската и отворената хируршка техника. Меѓутоа, кај лапароскопските операции постојат некои предности во однос на отворената хирургија. Друг пристап во лекувањето е „Ендоскопско сечење“ или „Ендопиелотомија“, при која се влегува во каналот за урина со ендоскоп и стеснетиот дел од внатрешноста се сече со мал инструмент во затворен систем. Бидејќи третманот се врши низ каналот за урина, враќањето на пациентот на секојдневните активности е прилично брзо. Меѓутоа, постојат некои фактори што влијаат на успехот на ендопиелотомијата. Поради овие фактори, употребата на оваа техника е ограничена. Оваа постапка може да се направи влегувајќи низ каналот за урина или од бубрегот. Раните компликации на пиелопластиката се ретки и најчесто се јавува продолжено истекување на урина; ако трае 10-14 дена, мора да се постави стент; ако има температура и болка во страната, треба да се посомнева на истекување на урина или да се помисли на инфекција. Во подоцнежниот период може да дојде до стеснувања поврзани со ожилување и рецидиви.

Ноќно мокрење (ноктурна енуреза)

Што е ноќното мокрење? Колку е често?

Може да се дефинира како неволно мокрење; ако се јавува ноќе, се нарекува ноќна (ноктурна) енуреза, а ако се јавува во текот на денот, дневна (диурна) енуреза. Губењето урина кај децата е меѓу најчестите проблеми. За дефинирање на ноктурната енуреза се бара, иако детето веќе навршило 5 години, губење урина повеќе од два пати месечно. Повеќето деца на возраст од 2 до 4 години успеваат да ја задржат урината и ноќе и дење. Контролата на урината се развива паралелно со развојот на нервниот систем. Во доенечката возраст мокрењето е целосно рефлексно. Кај 3-годишните деца 40% мократ, а оваа стапка опаѓа на 15% кај 5-годишните и на 10% кај 10-годишните. Ноќната енуреза е 50% почеста кај машките деца во однос на девојчињата. Кај 85% од децата со ноќна енуреза навиките за мокрење во текот на денот се нормални и нивната уролошка анамнеза нема други абнормалности, но кај 15% од пациентите постојат проблеми со мокрењето преку ден. Постои „правилото 15“ за енурезата: 15% од 5-годишните деца се мокраат, 1% од 15-годишните се мокраат, 15% имаат губење столица, секоја година 15% од децата се исушуваат, 15% имаат проблеми со мокрењето во текот на денот, а 15% имаат почетни суви периоди.

Колку типови на ноќно мокрење постојат и кои се причините?

Ноќното мокрење има два типа. Ако детето од раѓањето никогаш не било суво, тоа е примарен (првичен) тип; ако по најмалку 6 месеци суво повторно почнало да мокри, зборуваме за секундарен (втор) тип мокрење. Големото мнозинство деца што мократ спаѓаат во групата на примарно мокрење. Понекогаш на мокрењето може да му се придружуваат симптоми како често и итно мокрење. Ноќното мокрење се проучува во две групи според причините: физиолошко и органско. Голема група деца што мократ ноќе (90-95%) е собрана во групата на физиолошко мокрење; овие проблеми со мокрење може да се именуваат и како неорганска енуреза. Се смета дека овие деца за време на спиење недоволно ја чувствуваат наполнетоста на мочниот меур, капацитетот на мочниот меур им е мал, а длабочината на спиењето е голема. Ноќе нормално се излачува околу 50% помалку урина во однос на денот. Ова се јавува поради зголемување на аргинин-вазопресинот во плазмата во текот на ноќта. Кај енуретичните деца има слично ниво на вазопресин и ден и ноќе, што предизвикува тие ноќе да произведуваат поголема количина урина. Важно е што мокрењето во голема мера се базира на генетска предиспозиција. Ако еден од родителите има историја на мокрење, кај детето постои ризик од 43%; ако и двајцата имаат, ризикот е 77%; а ако ниту еден нема, ризикот е 15%. Проблемот со мокрење се сретнува кај пациенти со историја на мокрење кај роднини (вујко по мајка, стрико, тетка по мајка, стрина). Случаите со фамилијарна анамнеза покажуваат слично тек на закрепнување како и нивните семејства.

Дали постојат проблеми со спиењето?

Фактот дека мокрењето се случува за време на спиење ја наметнува прашањето дали постои нарушување на спиењето што предизвикува премногу длабоко спиење или го спречува будењето. Меѓутоа, истражувањата покажаа дека нема разлика во однос на нормалните деца.

Со кои болести е придружено?

Кај 2-3% од децата што мократ се откриваат проблеми како дијабетес, болести на бубрезите и болести на мочниот меур. Кај 5-10% од случаите мокрењето е придружено со тегоби како често и итно мокрење. Тие се дефинираат како „полисимптоматско мокрење“. Кај овие деца се откриваат инфекција на уринарниот тракт, бактерии во урината, констипација и понекогаш алергија на храна. Исто така, во последниве години се нагласува дека кај децата со аденоидна вегетација, во народот позната како „геднини израстоци“, се јавува висок процент на мокрење и дека по операцијата тегобите поминуваат.

Психолошки проблеми

Општо земено, психолошките настани не предизвикуваат претходно спомнатиот примарен проблем со мокрење. Затоа, кај поголемиот дел од децата што мократ не е потребно да се бара психички проблем. Исто така, не треба да се заборава дека предрасудите дека лошите деца мократ се неважечки. Ако по психички проблем се јави мокрење, тоа обично е повторно појавување на физиолошкото мокрење. Кај децата со назадување во однесувањето, покрај ноќното мокрење, се јавуваат дополнителни знаци како неуспех во училиштето и страв, и тие задолжително мора да ги прегледаат детски психијатри.

Како да се пристапи

Веднаш и со нагласок мора да кажеме дека не толку самото мокрење, колку неправилните ставови на семејствата и општеството му наштетуваат на детето. Меѓу нив најопасни се казнувањата насочени кон половите органи, како вести во насловите „Мајката го ставила детето што мокри на шпорет“. Вакви ставови оставаат белези што ќе траат цел живот кај децата. Мора да се запамети дека децата што мократ доживуваат физиолошко задоцнување во развојот (како задоцнување во никнувањето заби или во зборувањето) и дека основната задача на семејството е да му помогне на детето да го премине овој проблем без да се повреди неговата самопочит. Затоа, децата што мократ најдоцна на 6-годишна возраст мора да ги оцени уролог кој се занимава со оваа тема, а откако ќе се направат потребните испитувања, мора да се направи план за лекување.

Какви испитувања треба да се направат кај децата што мократ?

За да се постави дијагноза ноктурна енуреза и да се разликува од потешките нарушувања при мокрење, мора да ја оцени уролог, специјалист за оваа тема. Децата доведени на лекар поради мокрење треба да се испитаат за присуство на органските фактори спомнати претходно. За таа цел треба да се испита дали постојат тегоби како мокрење во текот на денот, тешко мокрење, итно мокрење, мокрење многу често, траума на главата, губење столица заедно со урината, хркање и дишење низ уста ноќе. Врз основа на добиените информации и резултатите од општиот преглед, треба да се направи низа испитувања, од анализа на урина до снимки на мочниот меур. Кај 97% од децата што мократ нема физичка причина. Затоа детална анамнеза често дава информација дали станува збор за физиолошко мокрење. Во оваа фаза е важно да се разјасни дали детето што мокри има „мал мочен меур“ или проблем со неможноста да се разбуди од спиење.

• Земање детална медицинска анамнеза и испитување
• Водење дневник за мокрење и столица
• Проширен физикален преглед
• Целосна анализа на урина, која обично е доволна.

По овие чекори, ако се одлучи дека проблемот е чисто примарен проблем со мокрење во кревет, се преминува на фаза на лекување. Ако уролог одлучи дека случајот е покомплексен и поширок проблем, се користат напредни дијагностички методи и се прават поподробни испитувања.

Методи што се користат во лекувањето

Кај децата што мократ општо се препорачува преземање мерки за лекување на возраст од 7-8 години. Меѓу првите мерки е програма за будење на детето ноќе, било од самото дете или од семејството. Се применува програма според која семејството го буди детето ноќе и го води до тоалет. Оваа програма постигнува успех од 90%.

Употреба на аларм и медикаментозна терапија

Аларм-уредите се уреди што се активираат веднаш штом детето ќе почне да мокри, и на тој начин помагаат детето да се разбуди и да ја контролира својата мочна бешика. Со оваа терапија кај децата се постигнува подобрување од 70-84%. Во лекувањето на мокрењето со години се користени различни лекови. Постои ризик од повторување до 90%. Мокрењето во кревет е честа состојба во детството и е проблем каде што погрешните ставови на семејствата продолжуваат. Прво, децата што мократ мора да ги оценат детски лекари кои се занимаваат со оваа тема, а со учество на семејството мора да се испроба долгорочен пристап на лекување.

Основни принципи

• Ставањето на целта да се станува ноќе и да се оди до тоалет мора да биде јасно утврдено
• Пристапот до тоалетот треба да се олесни
• Детето треба да се поттикне да ја преземе одговорноста за тоа да остане суво
• Во текот на 2 часа пред спиење треба да се избегнува прекумерен внес на течности
• Напиток што содржи кофеин никако не смее да се дава
• Пред да легне во кревет, детето мора да оди до тоалет
• За ноќно суво спиење не треба да се врзува пелена (negativno влијае на мотивацијата за станување ноќе)
• Учеството на детето во утринското чистење треба да се обезбеди
• Самопочитта на децата треба да се поддржи
• Треба да се подготват водичи што на семејствата ќе им објаснат како да постапуваат
• На картичка треба да се запише на кои денови детето останало суво
• Децата треба да се контролираат најмалку еднаш месечно.

Везикоуретерален рефлукс (VUR) (враќање на урината од мочниот меур назад во бубрегот)

Тоа е враќање назад во бубрегот на урината што се наоѓа во мочниот меур. Урината, откако ќе се создаде во бубрегот, се пренесува до мочниот меур преку цевки наречени уретери. Мочниот меур ја складира урината, а потоа со мокрењето таа се исфрла надвор од телото. За време на овој процес на мокрење, урината нормално не се враќа назад во бубрегот; ако се враќа, се дефинира како везикоуретерален рефлукс. Механизмот што го спречува рефлуксот е flap-valve механизмот на уретерот при влез во мочниот меур и динамиката на притисокот во мочниот меур и уретерот. Точната стапка на VUR не е позната. Меѓутоа, кај несимптоматските деца проценетата стапка е 0,4-1,8%.

Дијагноза: Наодите на уринарниот ултразвук се нормални кај 75% од пациентите со рефлукс. Нормален уринарен ултразвук никогаш не го исклучува VUR. Кај инфантите со пренатално поставена дијагноза на хидронефроза, ултразвукот на мочниот меур и бубрезите треба да се користи како прв избор. Кај бебињата со пренатално поставена дијагноза на хидронефроза постои веројатност од 16,2% за откривање на VUR. За конечна дијагноза треба да се направи воидинг цистоуретрографија (VCUG). Секое дете помладо од 2 години што поминало фебрилна уринарна инфекција треба да се евалуира со VCUG. Ако се утврди рефлукс, се планира сцинтиграфија (DMSA).

Лекување: Во оваа тема постојат два главни пристапа: конзервативен (нехируршки) и хируршки пристап.

Затворено (ендоскопско) лекување на враќањето на урината: Затворената, односно ендоскопската операција за рефлукс е хируршка интервенција што во просек трае 10 минути и се извршува без да се направи никаков рез. Откако детето ќе се приспие, низ каналот преку кој мочи се влегува во мочниот меур со осветлен инструмент (цистоскоп) и се наоѓа внатрешниот канал на уринирање каде настанува враќањето. Под отворот каде внатрешните канали на уринирање се отвораат во мочниот меур се инјектира материја што содржи декстраномер/хијалуронска киселина, со што се стеснува. Декстраномерот/хијалуронската киселина што создава испакнатост на местото каде внатрешниот канал на урината се отвора во мочниот меур го спречува враќањето и останува таму доживотно.