Вашите маски да не ја засенат вашата душа!

Понекогаш, без оглед на нашата психичка состојба, носиме маски за да не ги покажеме нашите внатрешни чувства, да ги сокриеме или најдобро да ги извршиме улогите што ги носиме. Важно е овие маски да ги симнуваме кога ќе дојде времето и да спречиме маските да ја преземат нашата душа…

‘Маскираната депресија’, која е почеста кај жените отколку кај мажите и чија основа е негирањето, ја објасни Одделот за психијатрија на Hisar Hospital Intercontinental.

Експертите, кои укажуваат дека депресијата, која со модерниот живот се јавува сѐ почесто, кај жените се јавува двојно почесто отколку кај мажите, изјавија: ‘Главната причина за оваа разлика е тоа што жените преземаат повеќе улоги и општествени обврски отколку мажите. Модерниот живот е како театарска претстава со многу ликови, која на човекот му наметнува многу улоги. Дома, на работа, во социјалниот живот, со сопругот, со децата, со семејството, со пријателите, на различни сцени играме различни улоги. Сето ова да се води заедно, дури и кога сѐ оди добро, е сложено и тешко. Кога работите ќе тргнат наопаку, одржувањето на улогите станува уште потешко. Некои се жалат и ја напуштаат претставата, а некои се обидуваат да продолжат со претставата и покрај сѐ.’

Обрнете внимание на симптомите на депресијата!

Двата основни симптоми на депресијата се депресивното расположение (тага, потиштеност, нерасположба) и неуживањето во животот. Придружни можат да бидат промени во спиењето и апетитот, замор, досада или немир. Кај луѓето со депресија може да има и песимизам, неодлучност, чувство на вина и безвредност. Лекарите најмногу стравуваат од мислата на самоубиство кај депресијата. Затоа што приближно две третини од оние кои извршиле самоубиство биле со депресија. Длабочината на овие симптоми ја одредува тежината на депресијата. Според тежината, депресијата може да се класифицира како лесна, умерена или тешка. Кај тешките депресии, човекот може да ја загуби врската со реалноста. Депресијата, особено ако не се лекува, има тенденција на повторување. Понекогаш може да стане хронична, а понекогаш и ниска тежина на депресија може да се врасне во карактерот на човекот. Луѓето во депресија изгледаат подурено. На лицето имаат тажен или уморен израз. Грижата за себе и вниманието кон себеси им се намалуваат. Тешко им е да ги извршуваат своите обврски и одговорности. Депресијата може да се забележи дури и само по изразот на лицето. Промената кај личноста лесно се забележува во социјалната средина. Кај оние кои да се биде „болен“ го сметаат за „слабост“, се среќаваме со скриената слика наречена маскирана депресија.

Не ги занемарувајте разликите на маскираната депресија!

Маскираната депресија е состојба во која пациентот ја негира болеста и кај која телесните симптоми преовладуваат над емоционалните симптоми на депресијата. Чести се замор, промени во спиењето и апетитот, нарушувања во функционирањето на телото и нејасни болки. Бидејќи чувствата не се изразуваат, постои тенденција кон соматизација. Перцепцијата за болеста се разликува од личност до личност. Луѓе кои цел живот ја преземаат улогата на „силни“, кои повеќе помагаат отколку бараат помош, болеста ја доживуваат како „слабост“, „беспомошност“, „неадекватност“ и „немоќ“. Поради потребата да бидат силни и весели, дури и кога се во депресија, сакаат да ја носат маската и да не ја нарушуваат сликата што ја создаваат околу себе. Си поставиле за цел да се соочат со тешкотиите во животот и да останат исправени. Негираат дека се во депресија. Затоа се јавуваат кај други гранки на медицината со телесни жалби. Одбиваат да одат кај психијатар или го потценуваат тоа. Ако случајно добијат психолошка помош, нивните блиски се зачудуваат. А сите имаме силни и слаби страни. Сите можеме повремено да бидеме принудени да побараме помош. Понекогаш, бидејќи се обидуваме да изгледаме „силни“, можеме да се занемариме себеси и да не добиеме помош. Соочувањето со нашите слаби страни и можноста да побараме помош се знак на психичка зрелост. Во лекувањето, нашите пациенти почнуваат да заздравуваат кога ќе ги прифатат овие свои страни, кога ќе се ослободат од товарите под кои биле притиснати и кога самите ќе почнат да ги одредуваат своите улоги. Да се биде „сѐмоќен“ е иста илузија како и да се носи маска. Слабите страни ги приближуваат луѓето еден до друг, а човекот, колку повеќе се помирува со своите слаби страни, толку повеќе се приближува до себе.