Estetika E Hundës (Rinoplastika, Nazoplastika)

Estetika e hundës është në krye të listës së operacioneve estetike të kryera në Turqi. Me rritjen e operacioneve estetike, po ashtu është rritur ndjeshëm numri i operacioneve estetike të hundës. Megjithëse kryhen shumë, ndër operacionet më të vështira estetike janë edhe rinoplastikat.

Qëllimi kryesor është arritja e rezultateve të qëndrueshme, të mira dhe estetike, zgjidhja e vështirësisë ekzistuese në frymëmarrje ose parandalimi i shfaqjes së vështirësive në frymëmarrje më vonë

Në jetën tonë të përditshme, kur takohemi ballë për ballë me njerëzit, pjesa që tërheq më shumë vëmendjen është hunda, e vendosur në mes të fytyrës. Hunda, një organ shumë i rëndësishëm nga ana estetike, është jashtëzakonisht e rëndësishme si nga pikëpamja estetike ashtu edhe nga ajo shëndetësore, pasi kryen funksionet e frymëmarrjes, nuhatjes, lagështimit dhe ngrohjes së ajrit që thithim, filtrimit të grimcave të huaja në ajrin e thithur dhe të bërit të zërit tonë unik. Pas traumave të hundës që ndodhin më vonë, ose gjenetikisht, mund të shfaqen çrregullime, shtrembërime apo ngushtime të formës së hundës. Çrregullimet e formës mund të ndikojnë në funksionet normale si frymëmarrja dhe gjumi, por gjithashtu mund të krijojnë gjendje apo ndjenja si: ndjenja se dikush e vëzhgon hundën tuaj gjatë bisedës, se hunda juaj është e shëmtuar dhe nuk përputhet me fytyrën tuaj, nevoja për ta shikuar hundën shpesh në pasqyrë gjatë ditës. Kjo gjendje dhe këto mendime mund të shkaktojnë humbje serioze kohe në jetën e përditshme të njerëzve, mungesë përqendrimi dhe pakënaqësi. Me ndryshimin dhe zhvillimin e perceptimit të normalitetit dhe bukurisë, rritet kërkesa për rinoplastikë. Indi i hundës përbëhet nga jashtë: lëkura, kockat nazale aty ku bashkohet me ballin, kërcunjtë që formojnë formën e majës; dhe nga brenda: struktura kërcunj-kockore e quajtur ‘septum’, që i jep mbështetje hundës, si dhe struktura e mukozës. Për shkak të çrregullimeve në këto struktura mund të ketë probleme të ndryshme dhe plani i operacionit përcaktohet sipas strukturës ku ndodhet deformiteti.

• Nëse ekziston deformim i formës së pjesës së jashtme të hundës, operacioni ‘rinoplastikë’, vetëm me qëllim estetik,
• Nëse ka problem në septumin e brendshëm, operacioni ‘septoplastikë’, më shumë funksional, pra i drejtuar drejt korrigjimit të problemeve të frymëmarrjes,
• Nëse ka problem frymëmarrjeje për shkak të ngjitjes së krahëve të hundës gjatë frymëmarrjes, kirurgjia e ‘valvulës nazale’,
• Nëse ekziston rritje e indeve të quajtura ‘konka’ brenda hundës, që shkakton vështirësi në frymëmarrje, ‘kirurgjia e konkës nazale’,
• Nëse ka një vrimë në septum nga e djathta në të majtën, aplikohet ‘riparimi i perforacionit septal’.

Kur probleme të brendshme të hundës dhe të pamjes së jashtme vërehen bashkë, këto operacione kryhen në të njëjtën seancë

Meqenëse strukturat e hundës janë të lidhura me njëra-tjetrën, deformiteti që ekziston në njërën prej tyre reflektohet edhe te të tjerat. Shumë deformitete shfaqen njëkohësisht, ashtu si pllakat e domino që bien duke u mbështetur njëra mbi tjetrën. Kirurgjia e kryer duke marrë parasysh vetëm një strukturë zakonisht mund ta bëjë deformitetin tjetër të dalë më në pah, ose ndoshta ta përkeqësojë. Për këtë arsye, pjesa e brendshme dhe e jashtme e hundës duhet të vlerësohen si një tërësi dhe trajtimi kirurgjik duhet të realizohet si tërësi në të njëjtën seancë. Për shembull, një shtrembërim që ndodhet në pjesën e jashtme të hundës shoqërohet me shtrembërimin e kërcunjit septal që ndodhet brenda. Ky shtrembërim shpesh shkakton edhe rritje të konkës në vrimat e hundës. Te një pacient i tillë, ‘septorinoplastika dhe kirurgjia e konkës’ duhet të kryhen në të njëjtën seancë. Në fakt, korrigjimi i shtrembërimit të jashtëm vetëm nuk është i mundur pa korrigjimin e septumit brenda hundës.

Operacionet e hundës kryhen në mënyrë ‘të hapur’ ose ‘të mbyllur’.

1. Në operacionet e hapura të hundës, bëhet një incizion në lëkurë në strukturën e quajtur ‘kolumella’, që ndan vrimat e hundës nga jashtë në dy pjesë në mes, me qëllim që të arrihen indet e brendshme të hundës, dhe kryhet operacioni i septoplastikës ose rinoplastikës. Meqenëse në zonën e kolumellës do të vendoset qepje pas operacionit, ekziston rreziku i lënies së gjurmës.
2. Në operacionet e mbyllura të hundës, hyrja bëhet përmes vrimave të hundës, bëhen incizione në mukozë në disa pika dhe arrihen strukturat e brendshme të hundës, pastaj kryhet operacioni. Meqenëse në pjesën e jashtme të hundës nuk do të ketë incizion dhe qepje, nuk ka rrezik lënie gjurmësh. Nga ky aspekt, pacientët e preferojnë këtë metodë më shpesh.

Teknika që do të zgjidhet për operacionin ndryshon sipas deformitetit te pacienti, preferencës së pacientit dhe përvojës së kirurgut

Operacionet e hundës, edhe pse mund të kryhen me anestezi lokale, zakonisht preferohet anestezia e përgjithshme për shkak të komoditetit të pacientit. Operacioni mund të zgjasë nga 30 minuta deri në 2 orë, në varësi të gjendjes së deformitetit. Edhe pse pas operacionit zakonisht nuk nevojitet qëndrimi në spital, mjekët dhe pacientët preferojnë të qëndrojnë 1 natë në spital nën vëzhgim. Problemi i parë që shkakton te pacientët pas daljes nga operacioni është pamundësia për të marrë frymë nga hunda për shkak të tamponëve brenda hundës, që mund të kenë veçori të ndryshme, dhe si rrjedhojë detyrimi për të marrë frymë nga goja dhe zhvillimi i thatësisë së fytit. Tamponët janë materiale të rëndësishme për të zvogëluar gjakderdhjen brenda hundës dhe për të mbështetur strukturat kërcunjore dhe kockore. Këta tampone qëndrojnë në hundë 1 deri në 7 ditë pas operacionit dhe më pas hiqen. Një nga pansumanet më të rëndësishme që pacientët kanë frikë gjatë ndjekjes pas operacionit është heqja e tamponit. Me përdorimin e tamponëve cilësorë dhe yndyrorë, pacientët shohin se ky proces nuk është aq i frikshëm sa e kishin imagjinuar. Te pacientët që thonë se pas heqjes së tamponëve shqetësimet e frymëmarrjes u përmirësuan, mund të vërehet përsëri bllokim i hundës brenda 1-2 ditësh. Për shkak të heqjes së tamponit që ushtron presion brenda hundës, mund të ketë vështirësi në frymëmarrje, pasi te indet e traumatizuara nga operacioni do të zhvillohet edemë dhe fryrje. Zhdukja e kësaj fryrjeje mund të zgjasë deri në 4 javë.

Pas operacionit

Nauzea, të vjellat dhe dhimbja janë gjendje që shfaqen shpesh. Një sasi e caktuar rrjedhjeje nga brenda hundës gjithashtu vërehet normalisht, nuk është gjendje për t’u shqetësuar. Infeksioni dhe ajo që quhet hematomë septale janë komplikacione që mund të vërehen aq rrallë sa thuhet se nuk ekzistojnë fare. Sipas sasisë së lëkurës, kërcunjve dhe kockave që janë korrigjuar gjatë operacionit dhe shtrirjes së procedurës së kryer, pas operacionit mund të shfaqen fryrje dhe mavijosje rreth syve dhe hundës. Shumica e mavijosjeve dhe fryrjeve kalojnë brenda 7-10 ditësh. Pacientët mund të kthehen në punët e tyre brenda 1 jave. Megjithatë, fryrja mbi hundë zgjat më shumë. Është e dobishme që këto detaje të diskutohen në mënyrë të hollësishme me mjekun që do ta kryejë operacionin, para operacionit.

Veçanërisht në operacionet e rinoplastikës, mbi hundën që i është dhënë formë e re vendoset gips, në mënyrë që ajo të mbajë një formë të caktuar. Ky gips, i fiksuar në fytyrë me shirita, hiqet në ditën e 7-të pas operacionit dhe bëhet pansumani me shirita të hollë. Për të ulur fryrjet dhe për t’u ngjitur indet, pacientit i mësohet masazhi me gishta. Në mënyrë ideale, zhdukja e të gjitha fryrjeve dhe vendosja e formës së hundës përfshin një periudhë 6-mujore. Pas operacioneve të rinoplastikës, për të paktën 6 muaj është e nevojshme të mbrohet zona e hundës nga çdo goditje. Ashtu si gjithçka e tepruar është e dëmshme dhe e shëmtuar, edhe në operacionet e rinoplastikës duhet shmangur kërkesat dhe ndërhyrjet jonatyrore. Operacionet e rinoplastikës që rezultojnë në një majë të tepër të ngritur, ose në një hundë të vogël që nuk përputhet me strukturën e fytyrës, janë tani rezultate të padëshiruara. Në vend të kësaj, rekomandohen operacionet e rinoplastikës që përshtaten me strukturën kockore dhe të lëkurës së fytyrës së pacientit, që nuk tregojnë se janë operacion estetik, që nuk japin pamjen e një operacioni standard estetik të hundës të kryer nga i njëjti dorë, dhe që japin një pamje më natyrale.

A do të bjerë hunda ime pas operacionit?

Ky është një nga pyetjet që bëhen më shpesh para operacioneve estetike të hundës. Në operacionet e rinoplastikës, kërcunjtë dhe indet e tjera të tepërta nuk duhet të hiqen dhe të hidhen; veçanërisht kërcunji septal i brendshëm, që ofron mbështetje për hundën, duhet ruajtur, dhe nëse është e nevojshme, duhet ofruar mbështetje për majën e hundës duke përdorur greftë kërcunjore. Kështu, në majën e hundës nuk vërehet rënie dhe formohet një strukturë më e fortë e hundës.

Nëse keni pasur më parë një operacion të pasuksesshëm të hundës

Te pacientët që nuk kanë mbetur me strukturë kërcunjore mbështetëse brenda hundës, ose te pacientët tek të cilët kërcunjtë e hundës janë shumë të copëtuar pas traumave të rënda, gjatë operacionit të rinoplastikës mund të jetë e nevojshme rikrijimi i çative të hundës, septumit ose pikave të tjera, duke përdorur kërcunjin e veshit ose kërcunjin e brinjës. Ky vendim merret para operacionit, pas vlerësimit të pacientit, së bashku me pacientin. Operacionet e hundës mund të shkaktojnë komplikacione që shfaqen në afat të gjatë, si: perforacion septal, formimi i ngjitjeve brenda hundës, vështirësi në frymëmarrje, çrregullime të formës dhe nevoja për një operacion të ri. Edhe pas rinoplastikave, që janë ndër operacionet estetike më të kryera në Turqi, mund të ketë nevojë për retushim kirurgjik, edhe te mjekët më të mirë. Para operacionit duhet të jepet informacion i detajuar për dëshirat e pacientit, për ato që mund të bëhen kirurgjikisht, dhe për metodën kirurgjikale që është e përshtatshme për fytyrën e pacientit. Duhet vlerësuar mirë nëse pritjet e pacientit janë realiste. Me këtë, komunikimi pacient–kirurg bëhet më i mirë dhe vlerësimi i pritjeve para operacionit dhe i kënaqësisë pas operacionit bëhet më mirë.