Естетската корекција на носот е меѓу најзастапените естетски операции што се изведуваат во Турција. Со зголемувањето на естетските операции, значително е зголемен и бројот на операциите за естетска корекција на носот. Иако се изведува многу често, ринопластиката е една од најтешките естетски операции.
Освен постигнување трајни, естетски и добри резултати, главна цел е да се реши постоечкиот проблем со дишењето на пациентот или да не се појави проблем со дишењето подоцна.
Во нашиот секојдневен живот, кога се среќаваме со луѓе лице в лице, најмногу внимание привлекува средишниот дел на лицето – носот. Носот е многу важен орган за естетиката, а со своите функции – дишење, мирисање, овлажнување и загревање на вдишаниот воздух, филтрирање на туѓите честички во воздухот и обезбедување на нашиот особен глас – е особено значаен и за здравјето. По настанати повреди на носот или генетски, може да дојде до деформитет на обликот на носот, искривување или стеснување. Деформитетите може да влијаат на нормалните функции, како дишење и спиење, но може и да предизвикаат ситуации или чувства, како чувство дека другите го гледаат вашиот нос додека разговараат со вас, дека носот е ружен и не е во склад со лицето, и потреба често да се гледате во огледало и да го проверувате носот во текот на денот. Овие состојби и размислувања може да предизвикаат значајна загуба на време во секојдневниот живот, недостаток на концентрација и незадоволство. Промената и развојот на перцепцијата за нормалност и убавина ја зголемуваат желбата за ринопластика.
Ткивото на носот однадвор го сочинуваат кожата; на местото каде што се спојува со челото, носните коски; хрскавиците на врвот, кои му го даваат обликот; а внатре „септумот“ – хрскавично-коскена структура што го поддржува носот внатре – и слузничкото ткиво. Поради нарушувања во овие структури може да настанат различни деформитети, а планот за операцијата се прави според структурата во која е деформитетот. Ако постои деформитет на надворешниот дел на носот, се изведува „ринопластика“, операција само за естетски цели. Ако има проблем во внатрешниот септум, операцијата е поскоро функционална – „септопластика“, која има за цел да ги поправи проблемите со дишењето. Ако при дишење крилцата на носот се прилепуваат и предизвикуваат проблем со дишењето, се врши хируршка корекција на „назалниот вентил“. Ако во носната шуплина има раст на ткивата наречени „конка“ што предизвикува проблеми со дишењето, се врши „хирургија на назалната конка“. Ако во септумот има дупка од една страна до друга, се врши „поправка на септална перфорација“. Сепак, кај повеќето пациенти проблемите внатре во носот и надворешниот изглед се јавуваат заедно, па затоа овие операции се изведуваат заедно во истата операциона сесија.
Структурите во носот се меѓусебно поврзани, па деформитетот во едната се одразува и на другите. Како домино коцки што паѓаат една на друга, во исто време се јавуваат повеќе деформитети. Хируршкиот зафат што се прави само со оглед на една структура најчесто ги прави на видно место другите деформитети, а можеби и ги влошува. Затоа, носот внатре и однадвор треба да се оценува како целина, а хируршкиот третман да се спроведе како целина во истата операциона сесија. На пример, искривување однадвор на носот е поврзано со искривувањето на хрскавицата наречена септум внатре. Ова искривување често предизвикува и раст на конката во носните шуплини. Кај таков пациент „септоринопластиката и хирургијата на конката“ треба да се изведат во истата операциона сесија. Впрочем, самото поправање на надворешното искривување не е можно без поправање на септумот внатре во носот.
Операциите на носот се изведуваат „отворено“ или „затворено“.
Кај отворените операции на носот се прави рез на кожата во структурата наречена „колумела“, која ги дели носните шуплини однадвор на два дела, и на тој начин се стигнува до ткивата внатре во носот, па се изведува септопластика или ринопластика. Бидејќи на колумелата по операцијата ќе се стават конци, постои ризик од останување белег.
Кај затворените операции на носот се влегува низ носните шуплини, се прават рези на слузницата на неколку места и се стигнува до структурите внатре во носот, па се изведува операцијата. Бидејќи на надворешниот дел на носот нема рез ниту конци, нема ризик од белег. Затоа пациентите поголемиот дел ја претпочитаат оваа метода. Техниката што ќе се избере зависи од деформитетот на пациентот, од неговата желба и од искуството на хирургот. Операциите на носот, иако може да се изведуваат под локална анестезија, најчесто се изведуваат под општа анестезија поради комфорот на пациентот. Операцијата трае од 30 минути до 2 часа, во зависност од состојбата на деформитетот. По операцијата најчесто не е потребна хоспитализација, но лекарите и пациентите претпочитаат 1 ноќ под набљудување во болница. Првиот проблем што го предизвикуваат по операцијата се тампоните внатре во носот, со различни карактеристики, поради што не може да се дише низ носот, па се дише низ устата, и се јавува сувост во грлото. Тампоните се важни материјали за намалување на крварењето внатре во носот и за поддршка на хрскавичните и коскените структури. Тие остануваат во носот 1 до 7 дена по операцијата и потоа се вадат.
Една од најважните постоперативни процедури што пациентите ја стравуваат е вадењето на тампоните. Со користење квалитетни и намастени тампони, пациентите видуваат дека процесот не е толку страшен колку што мислеле. Кај пациентите што по вадењето на тампоните изјавуваат дека проблемите со дишењето се поправиле, во рок од 1-2 дена може повторно да се појави затнатост на носот. Бидејќи со вадењето на тампонот што притиска внатре во носот, ткивата траумирани од операцијата ќе отечат и ќе се надуат, може да се појават проблеми со дишењето. Ова надуеност може да трае до 4 недели.
Мачнина, повраќање и болка често се јавуваат по операцијата. Извесна количина исцедок од носот е исто така нормална, па не е причина за вознемиреност. Инфекцијата и појавата на т.н. септален хематом се компликации што се јавуваат многу ретко. Во зависност од количината на отстранетото ткиво од кожата, хрскавицата и коските и од обемот на извршената интервенција, по операцијата може да се појават отеклини и модринки околу очите и носот. Повеќето модринки и отеклини исчезнуваат за 7-10 дена. Пациентите можат да се вратат на работа во рок од 1 недела. Меѓутоа, отеклината на горниот дел од носот трае подолго. Корисно е пред операцијата детално да ги разговарате овие детали со лекарот што ќе ја изврши операцијата.
Особено кај ринопластиката, на преобликуваниот нос се става гипс, за да остане во одредена форма. Гипсот се прикачува на лицето со ленти и се вади 7. ден по операцијата, а потоа се прави преврзување со тенки ленти. За да се намалат отеклините и ткивата да се наместат, на пациентот му се објаснува масажа со прсти. Идеално, сите отеклини да исчезнат и обликот на носот да се стабилизира во период од 6 месеци. По ринопластиката, најмалку 6 месеци треба да се заштитува носната област од секаков удар. Како и сè претерано, така и кај ринопластиката е штетно и грдо да се бараат неприродни желби и операции, па затоа треба да се избегнуваат. Ринопластиките што резултираат со нос со прекумерно издигнат врв или мал нос што не се вклопува во структурата на лицето се нежелени резултати. Наместо тоа, се препорачуваат ринопластики што се прилагодени на коскената и кожната структура на лицето на пациентот, кои не изгледаат како естетска операција, не покажуваат изглед на стандардна, еднообразна естетска корекција и даваат поприроден изглед.
Дали носот ми паѓа по операцијата?
Ова е едно од најчесто поставуваните прашања пред естетските операции на носот. Кај ринопластиката, вишокот хрскавица и други ткива не треба да се отстрануваат и фрлаат, особено септалната хрскавица внатре, која му дава потпора на носот, и треба да се зачува. Кога е потребно, треба да се користат хрскавични графти за поддршка на врвот на носот. Така не се јавува вдлабнување на врвот на носот и се создава постабилна структура на носот.
Кај пациенти што претходно имале неуспешна операција на носот и во носот не останала поддржувачка хрскавица, или кај пациенти со тешки повреди при кои хрскавиците на носот се многу скршени, при ринопластика може да биде потребно со користење на ушна хрскавица или хрскавица од ребро да се обноват грбот на носот, септумот или други точки. Оваа одлука се донесува по проценка на пациентот, заедно со пациентот, пред операцијата. Долготрајни компликации што може да се јават по операциите на носот се: перфорација на септумот, сраснување внатре во носот (синехија), проблеми со дишењето, деформитети на обликот и потреба од повторна хируршка интервенција. Ринопластиката, една од најчесто изведуваните естетски операции во Турција, може и кај најдобрите хирурзи да бара хируршко дотерување. Пред операцијата треба детално да се информира за желбите на пациентот, за она што хируршки може да се направи и за најсоодветниот хируршки метод за лицето на пациентот. Треба добро да се оцени дали очекувањата на пациентот се реални. Така комуникацијата помеѓу пациентот и хирургот е подобра, а проценката на очекувањата од операцијата и задоволството по неа е поцелосна.
