Што е синдромот на карпален тунел? Кои се методите на лекување?

Синдром на карпален тунел

Синдромот на карпален тунел е состојба во која стиснување на нерв во карпалниот тунел на зглобот предизвикува различни симптоми во раката, зглобот и прстите. Овој синдром, поради притисок на нервот, може да предизвика симптоми како болка, вкочанетост, слабост и мускулна атрофија во раката и зглобот. За лекување на оваа состојба постојат различни методи, вклучувајќи и хируршки.

Што е синдромот на карпален тунел?

Карпалниот тунел е структура сместена под коските на зглобот, која ги содржи флексорните тендони на зглобот и медијалниот нерв. Медијалниот нерв е нерв што ја обезбедува чувствителноста на раката и ги контролира мускулите. Во карпалниот тунел, покрај медијалниот нерв, има и лигаменти и масно ткиво. Горниот дел на карпалниот тунел има таван составен од коски и лигаменти, додека долниот дел е покриен со флексорните тендони на зглобот.

Синдромот на карпален тунел е стиснување на медијалниот нерв поради стеснување или притисок на структурите во тунелот. Ова стеснување обично е последица на инфламација на тендоните, коскени израстоци или цисти. Стеснетиот тунел врши притисок врз медијалниот нерв и го нарушува нормалното спроведување на нервот. Симптомите на стиснување на нервот се развиваат поради притисокот на медијалниот нерв предизвикан од стеснетиот тунел. Симптомите обично се засилуваат ноќе или при повторливи движења на рацете.

Кои се симптомите на синдромот на карпален тунел и како се поставува дијагнозата?

Симптомите се резултат на стиснување на медијалниот нерв во карпалниот тунел и нарушено спроведување на нервот. Најчести симптоми се тингиње, вкочанетост и губење на чувство во раката, зглобот и прстите. Особено ноќе или по будење наутро, овие симптоми може да се зголемат. Чувство на слабост во раката и тешкотии при držење исто така се меѓу честите симптоми. Болката почнува особено во раката и зглобот и може да се прошири до подлактицата и рамото. Кај некои пациенти може да се појави и чувство на непријатност и чувство на печење од зглобот нагоре. Симптомите на синдромот на карпален тунел може да влијаат на секојдневните активности. Може да се појават проблеми како тешкотии при држење предмети, намалена сноровитост на рацете или тешкотии при држење. Интензитетот на симптомите варира од човек до човек. Симптомите на синдромот на карпален тунел се следниве:

Тингиње во раката, зглобот и прстите

Чувство на вкочанетост

Губење на чувство во раката

Слабост

Болка

Тешкотии при држење

Намалена сноровитост на рацете

Чувство на печење (од зглобот нагоре)

Болка што се шири во подлактицата и рамото

Дијагнозата на синдромот на карпален тунел се поставува со медицинска анамнеза, физикален преглед, електромиографија (ЕМГ) и испитување на брзината на спроведување на нервите.

За време на прегледот се проценуваат симптомите и медицинската анамнеза на пациентот. Докторот ја проверува чувствителноста во подрачјето на раката, зглобот и подлактицата, ги проценува функциите на нервите и мускулната сила. Меѓу тестовите што се користат за дијагноза се Фаленов тест, Тинелов тест и игличеста електромиографија (ЕМГ). Фаленовиот тест вклучува пациентот да ги спои зглобовите и да ги свитка прстите надолу. Во таа положба, болката, тингањето или вкочанетоста може да укажуваат на синдром на карпален тунел. Тинеловиот тест пак проверува дали со лесно удирање по зглобот над медијалниот нерв ќе се предизвика тингање или вкочанетост. Игличеста ЕМГ се користи за проценка на спроведувањето на нервот и активноста на мускулите. Овој тест помага да се одреди интензитетот и местото на стиснувањето на нервот.

Методите на снимање вклучуваат рендген (Х-зраци), магнетна резонанца (МРИ) и ултразвук. Рендгенот се користи за проценка на коскената структура и структурните абнормалности во карпалниот тунел. МР обезбедува детални слики на нервите и меките ткива, помагајќи да се набљудува стиснувањето на нервот или други можни причини. Ултразвукот може да се користи за проценка на структурата на карпалниот тунел и состојбата на медијалниот нерв.

Кои се причините и факторите на ризик за синдромот на карпален тунел?

Постојат различни фактори што може да предизвикаат синдром на карпален тунел. Повторливи движења со рацете и зглобовите, долготрајна изложеност на вибрации или прекумерно оптоварување можат да доведат до синдром на карпален тунел. Вакви активности ги иритираат ткивата во рацете и зглобовите и може да предизвикаат стиснување на нервот. Во исто време, хормонални промени, како бременост или менопауза, можат да предизвикаат задржување на течности во телото, зголемувајќи го притисокот во карпалниот тунел и придонесувајќи за стиснување на нервот. Повреди на рацете и зглобовите, фрактури, истегнувања или повреди на лигаментите, како и други трауматски состојби, можат да го зголемат ризикот од синдром на карпален тунел. Синдромот на карпален тунел понекогаш е поврзан со различни медицински состојби. Меѓу нив се дијабетес, ревматоиден артритис, хипотиреоидизам, дебелина и бубрежна инсуфициенција.

Синдромот на карпален тунел е исто така тесно поврзан со некои професии и активности. Канцелариски работници, индустриски работници, музичари, спортисти и занаетчии се изложени на ризик од синдром на карпален тунел поради повторливи движења.

Кои се методите на лекување на синдромот на карпален тунел?

Изборот на терапија може да се менува во зависност од интензитетот и траењето на симптомите и здравствената состојба на пациентот. Хируршко лекување може да биде потребно особено ако симптомите се тешки или ако другите методи на лекување не се ефикасни. При лекување на синдромот на карпален тунел се користат методи како спринтање, лекови и физиотерапија. Опциите за лекување на синдромот на карпален тунел се следниве:

Спринтање: Употребата на зглобен спринт или атела може да помогне во ублажување на симптомите на синдромот на карпален тунел. Овие спринтови го фиксираат зглобот, со што го намалуваат притисокот врз нервот, а со ограничување на движењата на зглобот помагаат нервот да заздрави.

Лекови: Нестероидни антиинфламаторни лекови или инјекции со кортикостероиди може да бидат препишани од докторот за ублажување на симптомите на синдромот на карпален тунел. Нестероидните антиинфламаторни лекови ја намалуваат болката и инфламацијата, додека инјекциите со кортикостероиди можат локално да ја намалат инфламацијата. Овие лекови можат привремено да ги ублажат симптомите, но немаат лековито дејство.

Физиотерапија: Физиотерапијата е метод на лекување што се користи за управување со симптомите на синдромот на карпален тунел и за подобрување на функцијата на рацете и зглобовите. Програмите за физиотерапија може да вклучуваат вежби за рацете и зглобовите, јакнење на мускулите на раката, техники за мобилизација на нервите и корекција на држењето. Овие вежби и техники помагаат да се намали стиснувањето на нервот, да се ублажат симптомите и да се подобри функцијата на рацете и зглобовите.

Отворена хирургија: Отворената хирургија е метод што се користи во лекувањето на синдромот на карпален тунел. Во оваа процедура се прави рез во подрачјето на зглобот и се сече таванот на тунелот за да се намали притисокот над карпалниот тунел. Целта е да се ублажат симптомите и да се овозможи заздравување на нервот со намалување на притисокот врз нервот.

Ендоскопска хирургија: Ендоскопската хирургија е поновиот метод во лекувањето на синдромот на карпален тунел. Во оваа процедура, со помош на ендоскоп и тенки хируршки инструменти, се прават помали рези. Ендоскопот му овозможува на хирургот да го види карпалниот тунел во зглобот и да го намали притисокот врз нервот. Ендоскопската хирургија обично предизвикува помало оштетување на ткивата и овозможува пократок период на заздравување. Изборот помеѓу отворената и ендоскопската хирургија зависи од фактори како интензитетот и траењето на симптомите и општата здравствена состојба на пациентот. Кој хируршки метод ќе се користи се одредува и со оглед на искуството на хирургот и преференциите на пациентот.

Како се спроведува рехабилитацијата по лекувањето на синдромот на карпален тунел?

Процесот на рехабилитација е важен фактор што влијае на успехот на лекувањето. Придржувањето на пациентите кон планот за лекување, редовното вежбање и почитувањето на препорачаниот тек на лекување силно влијаат на текот на лекувањето. Процесот на рехабилитација по лекувањето на синдромот на карпален тунел опфаќа физиотерапија, вежби за рацете, управување со болката и ергономски корекции.

Физиотерапевтите применуваат специјализирани програми за вежбање и терапевтски техники за да ги подобрат функциите на рацете и зглобовите. Овие вежби и терапии се насочени кон зголемување на мускулната сила, подобрување на опсегот на движење и враќање на функцијата на рацете и зглобовите. По лекувањето на синдромот на карпален тунел, на пациентите обично им се препорачуваат вежби за рацете што можат да ги прават дома.

Овие вежби помагаат во јакнење на мускулите на рацете, зголемување на подвижноста и поддршка на заздравувањето на нервот.

Управувањето со болката по лекувањето е исто така важен елемент. Докторот може да препише лекови против болка и, во потребни случаи, антиинфламаторни лекови. По лекувањето на синдромот на карпален тунел, важно е и да се направат ергономски прилагодувања при работа и во секојдневни активности. Користењето ергономска тастатура, глувче и друга опрема помага зглобовите да останат во правилна положба. Соодветната положба на телото и работните позиции при работа исто така треба да се поддржат.

Што се случува во напредните фази на синдромот на карпален тунел?

Ако синдромот на карпален тунел не се лекува, може да се појават различни компликации, а во напредни случаи може да се појават сериозни проблеми. Нелекуваниот синдром на карпален тунел може да предизвика хронично стиснување на нервот, оштетување и повреда на нервот. Во таква ситуација, симптоми како постојано тингање, вкочанетост, губење на чувството и слабост во раката и зглобот може да станат трајни. Во напредни случаи на синдром на карпален тунел, оштетувањето на нервот може да доведе до слабост на мускулите. Мускулите на раката и прстите може да ослабнат, да се појават тешкотии при држење и намалена сноровитост на рацете. Ова може негативно да влијае на секојдневниот живот. Симптомите на синдромот на карпален тунел може особено да се засилат ноќе за време на спиење. Поради болката, тингањето и вкочанетоста во рацете и зглобовите за време на спиење, квалитетот на спиењето може негативно да се наруши. Кај нелекувани или напредни случаи на синдром на карпален тунел што не можат да се излечат, може да биде потребна хируршка интервенција. Хируршките опции се користат за ублажување на симптомите и за да нервот не остане под притисок. Луѓето со симптоми на синдромот на карпален тунел е важно да побараат медицинска помош за рана дијагноза и лекување.

Кои мерки треба да се преземат за превенција на синдромот на карпален тунел?

За да се спречи синдромот на карпален тунел, важно е да се создаде ергономска работна средина, да се внимава на движењата на рацете и зглобовите, да се управува со стресот, да се користат методи за загревање и ладење на рацете, да се престане со пушење и да се чува општото здравје. Овие мерки може да помогнат во намалување на ризикот од настанување на синдромот на карпален тунел.

Создавањето ергономска работна средина е важен фактор во превенцијата на синдромот на карпален тунел. За да се обезбеди правилна седечка положба, треба да се користат прилагодлив стол и биро, со потпирач за грб, а зглобовите треба природно да бидат порамнети. За природно порамнување на зглобовите, треба да се претпочитаат ергономски тастатури и глувчиња. Истовремено, монитор треба да биде на висина на очите и на соодветно растојание, со што се намалува напнатоста во вратот и рамената. Внимавањето на движењата на рацете и зглобовите е важно за превенција на синдромот на карпален тунел.

Често поставувани прашања:

Дали е потребно хируршко лекување за синдромот на карпален тунел зависи од интензитетот и траењето на симптомите. Ако хирургот смета дека хируршката опција е соодветна, преку потребните испитувања се обезбедува контрола на пациентот. Лекувањето на синдромот на карпален тунел има за цел да ја ублажи болката. Ако болката продолжи некое време по хируршките опции, целта на сите третмани е да се намали болката. Иако периодот на заздравување по хируршката операција за синдромот на карпален тунел е различен за секој пациент, во просек трае неколку месеци. Редовното присуство на контролните прегледи по операцијата и почитувањето на препораките на докторот се важни за забрзување на процесот. Hisar Hospital, со својот тим на специјалисти, има ефикасна улога во дијагностицирањето и лекувањето на синдромот на карпален тунел. За детални информации за синдромот на карпален тунел и за детален преглед, можете да закажете преглед кај нашите искусни лекари во соодветната област.