Причини, симптоми и методи на лекување на уринарна инконтиненција кај децата

Уринарна инконтиненција кај децата

Уринарната инконтиненција кај децата е честа, но често погрешно разбрана состојба која погодува милиони семејства ширум светот. Неволното истекување на урина може да биде вознемирувачко и за децата и за родителите, влијаејќи врз секојдневниот живот и социјалните интеракции. Иако многумина мислат дека ова е само дел од растењето, постојаната уринарна инконтиненција може да биде знак за скриени медицински проблеми кои бараат внимание. Разбирањето на причините, симптомите и опциите за третман е од клучно значење за родителите и старателите да им ја пружат најдобрата поддршка на засегнатите деца.

Што претставува уринарната инконтиненција кај децата?

Уринарната инконтиненција кај децата се дефинира како неволно губење на контролата врз мочниот меур, што резултира со несакано истекување на урина. Оваа состојба може да се појави во различни форми и степени на сериозност, од повремено мокрење во кревет па сè до дењени незгоди. Инконтиненцијата обично се разликува од нормалниот процес на тренинг за тоалет кој се случува помеѓу 2 и 4-годишна возраст. Постојат неколку типови на уринарна инконтиненција што децата можат да ги искусат. Ноктурналната енуреза, општо позната како мокрење во кревет, е најчестата форма што се јавува за време на спиењето. Од друга страна, диурналната енуреза вклучува незгоди со уринарна инконтиненција во текот на денот. Некои деца може да страдаат и од ноктурнална и од диурнална енуреза, состојба која се нарекува комбинирана или мешана уринарна инконтиненција.

Кои се причините за уринарна инконтиненција кај децата?

Причините за уринарна инконтиненција кај децата се различни и можат да зависат од неколку фактори, почнувајќи од развојни проблеми до основни медицински состојби. Причините за уринарна инконтиненција кај децата може да се наведат како што следува:

Развојни проблеми: Како честа причина, развојните проблеми претставуваат доцнење во созревањето на механизмите за контрола на мочниот меур. На некои деца им е потребно подолго време за да ја препознаат полнотата на мочниот меур и да ги развијат невролошките патишта што го контролираат мокрењето. Ова доцнење може да резултира со мокрење во кревет или дењени незгоди дури и кога детето расте.

Синдром на хиперактивен мочен меур: Синдромот на хиперактивен мочен меур е уште една честа причина за уринарна инконтиненција кај децата. Оваа состојба обично се карактеризира со ненадејни, силни нагони за мокрење заедно со неволни контракции на мускулите на мочниот меур. Децата со хиперактивен мочен меур може да доживеат често мокрење и да имаат тешкотии навреме да стигнат до тоатот.

Структурни аномалии: Структурните абнормалности во уринарниот тракт исто така можат да доведат до уринарна инконтиненција. Овие можат да вклучуваат состојби како везикоуретерален рефлукс што предизвикува враќање на урината од мочниот меур во уретерите, или уретрални стриктюри кои ја стеснуваат уретрата и го попречуваат протокот на урина.

Невролошки нарушувања: Невролошките нарушувања можат значително да влијаат врз контролата на мочниот меур. Состојби како што се спика бифида, церебрална парализа или повреди на 'рбетниот мозок можат да влијаат врз нервните сигнали што ја регулираат функцијата на мочниот меур и да предизвикаат уринарна инконтиненција.

Психолошки фактори: Во некои случаи на инконтиненција, психолошките фактори може да играат улога. Сресот, анксиозноста или значајните животни промени можат да придонесат за појава или продолжување на уринарната инконтиненција, особено кај деца кои претходно постигнале контрола врз мочниот меур.

Несакани ефекти од лекови: Одредени лекови можат да влијаат врз функцијата на мочниот меур како несакан ефект. На пример, диуреците го зголемуваат производството на урина и можат да доведат до незгоди ако детето не може брзо да стигне до тоалетот.

Запек: Запекот е често занемарена причина за уринарна инконтиненција кај децата. Кога ректумот е полн со столица, тој може да изврши притисок врз мочниот меур, намалувајќи го неговиот капацитет и потенцијално предизвикувајќи истекување.

Инфекции на уринарниот тракт (ИУТ): Инфекциите на уринарниот тракт можат да предизвикаат привремена уринарна инконтиненција поради иритација на мочниот меур и потреба од често, итно мокрење. Повторливите ИУТ може да укажуваат на основен структурен или функционален проблем во уринарниот систем.

Хормонални дисбаланси: Хормоналните дисбаланси, особено недостатокот на антидиуретски хормон (ADH), можат да придонесат за ноктурнална енуреза. ADH помага во регулирањето на производството на урина за време на спиењето, а недоволните нивоа може да резултираат со прекумерно производство на урина во текот на ноќта.

Гетски фактори: Во некои случаи, генетските фактори можат да предизвикаат децата да бидат склони кон уринарна инконтиненција. Историјата на мокрење во кревет или други проблеми со контролата на мочниот меур во семејството може да ја зголеми веројатноста детето да има слични проблеми.

Кои се симптомите на уринарна инконтиненција кај децата?

Препознавањето на симптомите на уринарна инконтиненција кај децата е од големо значење за рана интервенција и соодветен менаџмент. Иако главниот симптом е неволното истекување на урина, постојат и други знаци и поврзани симптоми за кои родителите и старателите треба да бидат свесни:

Влажна облека: Најочигледниот симптом е влажната облека или постелнина поради истекување на урина. Ова може да се случи преку ден, ноќе или во двете ситуации. Дневните незгоди може да се случат додека детето е зафатено со активности, игра или дури и кога седи мирно. Ноќното мокрење или ноктурналната енуреза резултира со влажна пижами и чаршафи.

Често мокрење: Честото мокрење е уште еден чест симптом. Децата со уринарна инконтиненција може да имаат потреба да одат во тоалет почесто од нивните врсници, понекогаш излегувајќи на секои 30 минути до еден час. Ова зголемено честа појава може да биде особено забележлива во текот на денот и може да ги наруши нормалните активности.

Итност: Итноста е карактеристичен симптом на хиперактивниот мочен меур, што е честа причина за уринарна инконтиненција. Децата може да доживеат ненадејни, интензивни нагони за мокрење кои се тешки за контрола. Оваа итност може да доведе до трчање кон тоалетот или незгоди ако тоалетот не е веднаш достапен.

Однесување на задржување: Некои деца може да покажат однесување на задржување додека се обидуваат да спречат незгоди. Овие можат да вклучуваат однесувања како што се вкрстување на нозете, чучнување или притискање на гениталната област. Иако овие однесувања имаат за цел да спречат истекување, понекогаш со тек на време можат да ги ослабнат мускулите на карличниот под и да ја влошат состојбата.

Нецелосно празнење на мочниот меур: Нецелосното празнење на мочниот меур е уште еден симптом на кој треба да се обрне внимание. Децата може да почувствуваат потреба повторно да мократ кратко откако ќе го користеле тоалетот или може да доживеат капнување по мокрењето. Ова може да биде знак за различни основни состојби како што се инфекции на уринарниот тракт или структурни абнормалности.

Болка во стомакот и непријатност: Во некои случаи, децата со уринарна инконтиненција може да се жалат на болка во стомакот или непријатност. Ова може да произлезе од полнотата на мочниот меур, поврзаниот запек или други сродни состојби кои влијаат врз уринарниот систем.

Како се поставува дијагноза за уринарна инконтиненција кај децата?

Дијагнозата на уринарна инконтиненција кај децата вклучува сеопфатен пристап кој комбинира медицинска историја, физички преглед и различни дијагностички тестови:

Медицинска историја: Дијагностичкиот процес започнува со детална медицинска историја. Здравствениот работник поставува детални прашања за шемата на мокрење на детето, фреквенцијата на незгодите и поврзаните симптоми. Исто така, зема информации за општото здравје на детето, развојот и семејната историја на проблеми со урината. Родителите може да бидат замолени да водат дневник за мокрење во кој се забележани внесот на течности на детето, фреквенцијата на мокрење и сите незгоди во одреден временски период.

Физички преглед: Физичкиот преглед е важен дел од дијагностичкиот процес. Докторот го оценува општото здравје на детето, барајќи знаци на основни состојби кои може да придонесат за уринарната инконтиненција. Ова може да вклучува испитување на стомакот, гениталната област и долниот дел на грбот за какви било абнормалности. Докторот понекогаш може да провери и знаци на запек кои можат да придонесат за проблеми со урината.

Анализа на урина: Анализата на урина е еден од првите дијагностички тестови што се изведуваат. Овој едноставен тест може да открие инфекции на уринарниот тракт, дијабетес или други состојби што можат да предизвикаат уринарна инконтиненција. Примерокот од урина се анализира за присуство на крв, протеини, глукоза и бактерии.

Дополнителни тестови: Во некои случаи може да бидат потребни дополнителни тестови на урина. Уринарната култура може да ги идентификува специфичните бактерии кои предизвикуваат инфекција на уринарниот тракт, додека 24-часовното собирање урина може да обезбеди информации за бубрежната функција и шемите на производство на урина.

Методи на сликовна дијагностика: Ултразвучниот преглед е неинвазивен тест кој може да обезбеди вредни информации за структурата и функцијата на уринарниот систем. Може да открие абнормалности во бубрезите, мочниот меур и уретерите, а исто така може да ја процени ефикасноста на празнењето на мочниот меур.

Специјални тестови: Во одредени случаи може да бидат потребни поспецијални тестови. Микциозната цистоуретрографија (VCUG) вклучува инјектирање на контрастна боја во мочниот меур преку катетер и земање рендгенски снимки за време на мокрењето. Овој тест може да открие структурни абнормалности и состојби како везикоуретерален рефлукс.

Уродинамички студии: За да се процени функцијата на мочниот меур, можат да се извршат уродинамички студии. Студиите го мерат притисокот и капацитетот на мочниот меур за време на полнењето и празнењето, како и координацијата помеѓу мочниот меур и уретрата.

Невролошки тестови: Во некои случаи, особено ако постои сомнеж за невролошка причина, невролошките оценки може да бидат неопходни. Ова може да вклучува скенирање со МРИ на 'рбетот или специјални студии за спроводливост на нервите.

Како се лекува уринарната инконтиненција кај децата?

Третманот на уринарната инконтиненција кај децата обично е прилагоден на основната причина и индивидуалните потреби на детето. Пристапот вклучува комбинација од промени во однесувањето, промени во животниот стил и во некои случаи медицински интервенции:

Бихејвиорална терапија: Бихејвиоралната терапија е прв избор на третман за многу видови уринарна инконтиненција кај децата. Ова може да вклучува вежби за обука на мочниот меур кои помагаат во зголемување на капацитетот на мочниот меур и подобрување на контролата. Уреденото мокрење, каде што детето се охрабрува да го користи тоалетот во редовни интервали, може да помогне во воспоставување на поконзистентна шема на мокрење. Вежбите на карличниот под, познати и како Кегелови вежби, можат да ги зајакнат мускулите вклучени во контролата на урината.

Техники на позитивно зајакнување: Особено за помалите деца, техниките на позитивно зајакнување можат да бидат многу ефикасни. Системите за наградување за останување суви или успешно користење на тоалетот можат да ги мотивираат децата и да ја зголемат нивната самодоверба. Во вакви ситуации е многу важно да се пристапи позитивно и да се избегнува казнувањето за незгоди, бидејќи тоа може да создаде стрес и потенцијално да ја влоши состојбата.

Промени во животниот стил: Промените во животниот стил играат важна улога во управувањето со уринарната инконтиненција. Прилагодувањето на внесот на течности во вечерните часови, особено за децата со ноктурнална енуреза, може да помогне во намалувањето на ноќните незгоди.

Лекови: Во некои случаи, може да се препишат лекови за управување со уринарната инконтиненција. Антихолинергичните лекови можат да помогнат во опуштање на мускулите на мочниот меур и зголемување на капацитетот на мочниот меур, што е особено корисни за децата со хиперактивен мочен меур.

Хирургија: Во ретки случаи кога структурните абнормалности предизвикуваат уринарна инконтиненција, може да биде потребна хируршка интервенција. Процедурите можат да ги поправат проблемите како везикоуретерален рефлукс или уретрални стриктюри и потенцијално да ја решат уринарната инконтиненција.

Често поставувани прашања

Уринарната инконтиненција кај децата се смета за нормална до 5-годишна возраст. Повеќето деца ја постигнуваат дневната контрола на мочниот меур до 4-годишна возраст, а ноќната контрола до 5-6 години. Сепак, до 15% од 6-годишните деца сè уште може да доживеат мокрење во кревет. Се препорачува да се консултирате со здравствен работник ако уринарната инконтиненција продолжува по 6-годишна возраст или ако детето кое претходно немало инконтиненција почнува да ја доживува. Првата точка на контакт обично е педијатар. Педијатарот може да ги направи првичните оценки и да понуди основни препораки за третман. Ако уринарната инконтиненција е упорна или сложена, тие можат да го упатат детето кај детски уролог или нефролог. Во некои случаи, особено ако запекот е фактор што придонесува, може да се консултира детски гастроентеролог. Причините за уринарна инконтиненција кај децата се повеќекратни. Тие вклучуваат доцнење во созревањето на механизмите за контрола на мочниот меур, хиперактивен мочен меур, структурни абнормалности во уринарниот тракт, невролошки нарушувања и психолошки фактори. Специфичната причина може да варира од дете до дете, а во некои случаи, повеќе фактори можат да придонесат за состојбата. Уринарната инконтиненција кај децата обично се управува од одделот за детска урологија. Ова специјализирано одделение се фокусира на уролошките проблеми кај децата, вклучително и разни проблеми со мочниот меур и бубрезите. Сепак, во зависност од основната причина, други одделенија како детска нефрологија, детска гастроентерологија или детска неврологија исто така може да бидат вклучени во грижата за детето. Третманот на дерматитис на прегибите (инверзен псоријаза/микоза на препоните) обично се состои од тематски и орални лекови. За други постоечки здравствени проблеми, може да се препишат и антибиотици, аналгетици, антиинфламаторни лекови. Засегнатата област на кожата треба да се чува сува, чиста и ладна, да се спречи прекумерно потење и може да биде неопходно да се избегнува тесна и затворена облека. Кремот против габички за препони се препишува за секојдневна употреба. Крем, гел, лосион или спреј кои се применуваат локално еднаш или двапати дневно може да се користат неколку недели. Времетраењето на локалната апликација може да варира во зависност од одговорот на телото и инфекцијата на третманот. Во потешки случаи, кремите може да не се доволни и може да биде потребна орална терапија со лекови. Габичната инфекција (тинеа) е болест која може да се повтори. Заради причини како што се повторен близок контакт, инфекции кои потекнуваат од различни делови на телото, габи кои се пренесуваат од животни и почва, погрешна дијагноза и третман, отпорност на лекови, непрепознавање на процесот на третман, габичната инфекција на препоните може да се повтори. Оштетувањата од габичната инфекција на препоните може да се спречат со подобрување на хигиенските услови, но другите постоечки габични инфекции и фактори на ризик мора да се отстранат. Пристапите како што се избегнување на тесна и влажна облека, намалување на потењето и триењето, темелно сушење на областа, неизделување на лични предмети за нега како крпи, не допирање и не чешање на заразената област, носење чорапи пред облекување облека можат да го намалат ризикот од габична инфекција на препоните. Габичната инфекција на препоните е состојба која може да се повтори, да доведе до непријатни симптоми, да биде заразна и хронична. Затоа, таа може да не помине целосно со домашно лекување, но домашните апликации за нега можат да помогнат во поддршката на третманот. Миењето на препоните со антибактериски сапун и нивното темелно сушење, користењето пудра за габична инфекција на препоните, изборот на широка долна облека и панталони, избегнувањето на синтетичка облека, користењето антифунгални и аналгетски креми можат да го забрзаат процесот на лекување. За габична инфекција на препоните, консултирајте се со специјалистите од одделот за дерматологија. Дерматолозите можат да подложат на одредени оценки за прецизна дијагноза и да ги утврдат опциите за третман.

Доколку вашето дете има поплаки за уринарна инконтиненција, обратете се кај стручен доктор без губење време. Со рана дијагноза и правилен третман, можете да го поддржите и квалитетот на животот и психолошкиот развој на вашето дете. Искусните специјалисти за детска урологија и детска нефрологија на Hisar Hospital се тука за да ви понудат најсоодветни опции за дијагноза и третман.