რა არის პოსტოპერაციული ნაწიბურის თიაქარი (ინციზიური ჰერნია)? რომელია მისი სიმპტომები?

ნაწიბურის თიაქარი გავრცელებული მდგომარეობაა, რომელიც მუცლის ყოველი 10 ოპერაციიდან 1-ის შემდეგ შეიძლება განვითარდეს. თუ მუცლის არეში ჩატარებული ოპერაციის შემდეგ იმ ადგილას, სადაც ნაკერები გაქვთ, შეშუპება შეამჩნიეთ, ეს შეიძლება ნაწიბურის თიაქარი იყოს. მუცლის ყველა ოპერაციის შემდეგ 5-15%-ში გვხვდება ეს მდგომარეობა და ოპერაციის შემდგომი გამოჯანმრთელების პროცესში განსაკუთრებულ ყურადღებას საჭიროებს.

ნაწიბურის თიაქარი არის თიაქარი, რომელიც მუცლის არეში ჩატარებული ოპერაციის ადგილას ვითარდება. ამ პრობლემის განვითარებისთვის აუცილებელია, რომ მინიმუმ ერთხელ გქონდეთ გადატანილი ოპერაცია, რომლის დროსაც მუცლის კედელი გაიხსნა. ეს თიაქრები, რომლებიც, როგორც წესი, ოპერაციის შემდგომ პირველ სამ-ექვს თვეში ვლინდება, ადრეულ ეტაპზე აღმოჩენისას უფრო ადვილად მკურნალობს. ამ სტატიაში გასაგებად და მარტივად შეიტყობთ, რა არის ნაწიბურის თიაქარი, როგორია მისი სიმპტომები, მიზეზები და მკურნალობის ვარიანტები.

რა არის ნაწიბურის თიაქარი?

ნაწიბურის თიაქარი ეწოდება თიაქარს, რომელიც იმ ადამიანებში, ვისაც მანამდე მუცლის არეში ჰქონდა ოპერაცია, დროთა განმავლობაში ვლინდება პოსტოპერაციული ნაწიბურის ადგილას. ეს მდგომარეობა ვლინდება იმით, რომ ოპერაციის შემდგომი ნაკერების არეში მუცლის ღრუს ორგანოები ან ქსოვილები გარეთ იწევს.

რას ნიშნავს ინციზიური ჰერნია?

ინციზიური ჰერნია არის ნაწიბურის თიაქრის სამედიცინო ლიტერატურაში გამოყენებული სახელწოდება. ეს ტერმინი აღნიშნავს თიაქრებს, რომლებიც განვითარდა გადატანილი მუცლის ოპერაციების განაკვეთის ადგილას ან ამ უბნების უშუალო სიახლოვეს. ამ შემთხვევაში ოპერაციის შედეგად წარმოქმნილი ჭრილობა მუცლის კედლის დამხმარე ქსოვილის შესუსტებას იწვევს და ამ სუსტი უბნიდან ნაწლავის ნაწილი ან ცხიმოვანი ქსოვილი ზეწოლით გარეთ გამოდის.

ნაწიბურის თიაქრის დროს, როგორც წესი, დგომისას, ხველებისას ან დაძაბვისას ნაწიბურის არეში შეშუპება შეიმჩნევა. თავდაპირველად შესაძლოა პატარა იყოს, მაგრამ დროთა განმავლობაში ეს შეშუპება შეიძლება გაიზარდოს და, თუ ყურადღება არ მიექცა, სერიოზულ პრობლემებამდე მიგვიყვანოს.

ნაწიბურის თიაქარი და ოპერაციის შემდგომი თიაქარი ერთი და იგივეა?

დიახ, ნაწიბურის თიაქარი (ინციზიური ჰერნია), ოპერაციის შემდგომი თიაქარი და პოსტოპერაციული ჰერნია ერთსა და იმავე მდგომარეობას აღნიშნავს სხვადასხვა ტერმინით. ყველა მათგანი აღწერს თიაქარს, რომელიც პაციენტის მიერ გადატანილი ქირურგიული ოპერაციის შემდეგ განაკვეთის ადგილას ვითარდება. თიაქრის წარმოქმნისთვის აუცილებელია, რომ პირს მინიმუმ ერთხელ ჰქონდეს გადატანილი ოპერაცია, რომლის დროსაც მუცლის კედელი გაიხსნა.

გასათვალისწინებელია, რომ დახურული, ანუ ლაპაროსკოპიული ოპერაციების შემდეგაც ინსტრუმენტების შეყვანის ადგილებში შეიძლება განვითარდეს „პორტის ჰერნიად“ წოდებული თიაქრები. ეს რისკი განსაკუთრებით არსებობს კამერისა და სპეციალური ინსტრუმენტების შესაყვანი 10, 12 და 15 მმ-იანი ხვრელებისთვის.

როდის ჩნდება?

ნაწიბურის თიაქრები, როგორც წესი, ოპერაციის შემდგომ პირველ 3-6 თვეში ვლინდება. მიუხედავად ამისა, ის შეიძლება გამოვლინდეს ოპერაციიდან რამდენიმე დღის შემდეგაც და წლების შემდეგაც. კვლევების უმეტესობაში აღნიშნულია, რომ ინციზიური ჰერნიები ვითარდება პირველი სამი წლის განმავლობაში, უფრო ხშირად ოპერაციის შემდგომ პირველ წელს.

თიაქრის გამოვლენის ვადაზე მოქმედი ფაქტორებია:

• ჩატარებული ოპერაციის მოცულობა
• განაკვეთის ადგილას ინფექციის არსებობა ან არარსებობა
• მუცლის შიდა წნევის გამზრდელი მდგომარეობები (ქრონიკული ხველა, ყაბზობა, მძიმე ტვირთის აწევა)
• სამკერვალო მასალის შესაბამისობა
• პაციენტის ისეთი დაავადებები, რომლებიც ჭრილობის შეხორცებას აგვიანებს (მაგალითად, შაქრიანი დიაბეტი)

ნაწიბურის თიაქრები მუცლის ოპერაციების მინიმუმ 10-15%-ში ვითარდება. ეს მაჩვენებელი შეიძლება განსხვავდებოდეს ოპერაციის ტიპისა და რისკ-ფაქტორების მიხედვით. გარდა ამისა, ყველა თიაქრის მსგავსად, მათ აქვთ ჩაჭედვის (ინკარცერაცია) ან დახრჩობის (სტრანგულაცია) რისკი, ამიტომ საჭიროა სიფრთხილე.

განაკვეთის ადგილას არსებული სისუსტე დროთა განმავლობაში შეიძლება გაიზარდოს და თიაქარი გიგანტურ ზომებს მიაღწიოს. ამიტომ, როცა შეამჩნევთ, დაუყოვნებლივ მიმართეთ ექიმს.

რატომ ჩნდება ნაწიბურის თიაქარი?

მუცლის არეში ჩატარებული ოპერაციების შემდეგ განაკვეთის ადგილას თიაქრის განვითარების მრავალი მიზეზი არსებობს. ნაწიბურის თიაქარი ვითარდება ორგანიზმში გაკეთებული დიდი ზომის განაკვეთების, ქსოვილების არასაკმარისი სიმტკიცისა და შეხორცების პროცესის დაუსრულებლობის შედეგად. ეს იწვევს მუცლის შიდა ქსოვილებისა და ორგანოების განაკვეთის ადგილიდან გარეთ გამოსვლას.

გადატანილი მუცლის ოპერაციები

ნაწიბურის თიაქარი ყველაზე ხშირად მუცლის არეში ჩატარებული ოპერაციების შემდეგ გვხვდება. განსაკუთრებით მაღალია განვითარების რისკი აპენდიციტის, მსხვილი ნაწლავის, ნაღვლის ბუშტისა და საკეისრო კვეთის ოპერაციების შემდეგ. მუცლის ყოველი 10 ოპერაციიდან 1-ის შემდეგ შეიძლება ნაწიბურის თიაქარი განვითარდეს. დიდი ქირურგიული განაკვეთების გამო ქსოვილის სიმტკიცის არასრულყოფილება და შეხორცების დაუსრულებლობა თიაქრის წარმოქმნას იწვევს.

განაკვეთის ადგილას განვითარებული ინფექციები უარყოფითად მოქმედებს ჭრილობის შეხორცებაზე და თიაქრის წარმოქმნისთვის ნიადაგს ამზადებს. გარდა ამისა, განაკვეთის ადგილას გამოყენებული სამკერვალო მასალის მოშვება ან შეუფერებელი სამკერვალო მასალის გამოყენებაც შეიძლება თიაქრის წარმოქმნაზე იმოქმედოს.

ქრონიკული დაავადებები და შემაერთებელი ქსოვილის სისუსტე

ნაწიბურის თიაქრის განვითარების ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი რისკ-ფაქტორებია:

• შაქრიანი დიაბეტი
• მოწევა
• იმუნური სისტემის დათრგუნვა
• ობეზიტეტი (სხეულის მასის მაღალი ინდექსი)
• ანემია და სხვა ქრონიკული დაავადებები

ობეზიტეტი არის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი რისკ-ფაქტორი როგორც თიაქრის განვითარების, ისე თიაქრის აღდგენის შემდგომი ცუდი შედეგებისთვის. ცხიმოვანი ქსოვილი ჭრილობის შეხორცებაზე უარყოფითად მოქმედებს სამი ძირითადი გზით: სისხლის სუსტი მიმოქცევა, ქრონიკული ჟანგბადის დეფიციტი და დარღვეული იმუნური პასუხი.

პაციენტის შემაერთებელ ქსოვილთან დაკავშირებულმა პრობლემებმა და ქრონიკული დაავადებების გამო ჭრილობის შეხორცების ვადის გახანგრძლივებამაც შეიძლება ნაწიბურის თიაქრის წარმოქმნა გამოიწვიოს.

ფიზიკური დატვირთვა, როგორიცაა მძიმე ტვირთის აწევა და ხველა

მუცლის შიდა წნევის გამზრდელი მდგომარეობები ნაწიბურის თიაქრის წარმოქმნისთვის ნიადაგს ამზადებს. მათ შორისაა:

• მძიმე ტვირთის აწევა
• ქრონიკული ხველა
• ყაბზობა და ჭარბი დაძაბვა
• ჭარბი ფიზიკური აქტივობა

ეს ფაქტორები ზრდის მუცლის შიდა წნევას, რამაც შეიძლება ნაკერების გადატვირთვა და დროთა განმავლობაში გახსნა გამოიწვიოს. განსაკუთრებით ოპერაციის შემდგომ ადრეულ პერიოდში ამგვარი აქტივობების თავიდან აცილება ამცირებს თიაქრის განვითარების რისკს.

ნაწიბურის თიაქრის რისკი საკეისრო კვეთის შემდეგ

საკეისრო კვეთით მშობიარობის შემდგომი ნაწიბურის თიაქარი არის თიაქარი, რომელიც მშობიარობის შემდეგ ქირურგიული განაკვეთის ხაზზე ვლინდება. განმეორებითი საკეისრო კვეთით მშობიარობის შემდეგ თიაქრის წარმოქმნის რისკი კიდევ უფრო იზრდება. ის, როგორც წესი, განაკვეთის ადგილას შეხორცების პროცესში წარმოქმნილი პრობლემების გამო ვითარდება.

განსაკუთრებით დედის მიერ ინფექციის გადატანა ან მუცლის შიდა წნევის გამზრდელი ფიზიკური აქტივობები ზრდის თიაქრის წარმოქმნის რისკს. საკეისრო კვეთის შემდეგ ნაკერების აღდგენაში არასაკმარისობამ, შესაფერისი სამკერვალო მასალის არჩევის უგულებელყოფამაც შეიძლება გამოიწვიოს თიაქრის წარმოქმნა.

ნაწიბურის თიაქრების თავიდან ასაცილებლად მნიშვნელოვანია, ოპერაციის შემდგომი მოვლის მითითებები შეასრულოთ და ექიმის მიერ რეკომენდებული ვადის განმავლობაში მძიმე აქტივობებს მოერიდოთ.

რომელია ნაწიბურის თიაქრის სიმპტომები?

ნაწიბურის თიაქრის დროს გამოვლენილი სიმპტომები დროთა განმავლობაში სხვადასხვა სახით შეიძლება წარმოგიდგეთ. ამ სიმპტომების ადრეული შემჩნევა დიდი მნიშვნელობისაა შესაძლო გართულებების თავიდან ასაცილებლად. თუ ოპერაციის შემდგომი გამოჯანმრთელების პროცესში განაკვეთის ადგილას საეჭვო ცვლილებას შეამჩნევთ, მიზანშეწონილია ექიმს მიმართოთ.

შეშუპება და სიმკვრივე ოპერაციის ადგილას

ნაწიბურის თიაქრის ყველაზე თვალსაჩინო ნიშანია ძველი ოპერაციის ადგილას შეშუპება. ეს შეშუპება, როგორც წესი, ოპერაციის განაკვეთზე ან მის უშუალო სიახლოვეს რბილი ამობურცულობის სახით ჩნდება. ხელით ცნობისას განაკვეთის ადგილას შეიძლება არანორმალური სიმკვრივე იგრძნოთ. პაციენტის მოსვენების დროს სიმპტომები შეიძლება შემცირდეს, თუმცა თიაქრის შიგთავსის მიხედვით შეშუპება შესაძლოა სრულად არ გაქრეს.

ნაწიბურის თიაქრები სხეულის ერთ წერტილში კი არა, განაკვეთის ხაზზე რამდენიმე უბანში შეიძლება განვითარდეს. ეს შეშუპებები შეიძლება განაკვეთის ადგილის ნებისმიერ არეში გამოჩნდეს და მათი ზომა ცვალებადია.

შეშუპება, რომელიც დგომისას ან ხველებისას უფრო თვალსაჩინო ხდება

ნაწიბურის თიაქრის ტიპური ნიშანია, რომ მუცლის შიდა წნევის მომატებისას შეშუპება უფრო თვალსაჩინო ხდება. განსაკუთრებით დგომის, ხველების, ცემინების, დაძაბვის ან მძიმე ტვირთის აწევის დროს განაკვეთის ადგილას შეშუპება უფრო თვალსაჩინოა. წოლისას კი ეს შეშუპება შეიძლება შემცირდეს ან სრულად გაქრეს.

თიაქრის შეშუპება მუცლის შიდა წნევის გამზრდელი აქტივობების დროს უფრო თვალსაჩინო ხდება, რადგან ამ შემთხვევებში მუცლის ღრუს ორგანოები შესუსტებული განაკვეთის უბნიდან გარეთ იწევს. წოლისას კი სიმძიმის ძალის გავლენით ორგანოები თავიანთ ნორმალურ მდგომარეობაში დაბრუნებისკენ მიისწრაფვიან.

ტკივილი, წვის შეგრძნება და აირების პრობლემები

ნაწიბურის თიაქარი, როგორც წესი, ტკივილს იწვევს. თიაქრის ტომარაში მოხვედრილი შინაგანი ორგანოების ჩაჭედვისა და დაწოლის შედეგად ხშირია დისკომფორტის შეგრძნება, მგრძნობელობა და ტკივილი. ეს ტკივილი შეიძლება მსუბუქი ღრუბუნისგან ძლიერ დისკომფორტამდე მერყეობდეს. განსაკუთრებით:

• წვის შეგრძნება განაკვეთის ადგილას
• ფიზიკური აქტივობის დროს გაძლიერებული ტკივილი
• საჭმლის შემდეგ გამოხატული მუცლის ტკივილი
• აირების წარმოქმნა და დეფეკაციის შეუძლებლობა

ნაწიბურის თიაქრების დროს ნაწლავების თიაქრის ადგილზე მიწებების შედეგად შეიძლება ყაბზობაც განვითარდეს. გარდა ამისა, შეიძლება გამოვლინდეს მუცლის ტკივილი, ღებინება და ნაწლავის გაუვალობის სიმპტომები.

თიაქრის გაზრდა და დროთა განმავლობაში გაუარესება

მკურნალობის გარეშე დარჩენილი ნაწიბურის თიაქრები, როგორც წესი, დროთა განმავლობაში იზრდება. მოკლე ხანში ძველი ოპერაციის ადგილას ყველა ნაკერი შეიძლება გაიხსნას და დიდი თიაქრები წარმოიქმნას. ეს შეიძლება ყოველდღიურ აქტივობებზე იმოქმედოს.

გაზრდილი თიაქრის დროს შეიძლება შემდეგი პრობლემები განვითარდეს:

თიაქრის შეშუპება თანდათან იზრდება და შეიძლება ტკივილის ჩივილებიც გაძლიერდეს. თიაქარში მოხვედრილი მუცლის ღრუს ორგანოები შეიძლება ჩაიჭედოს (ინკარცერაცია) და შეშუპება მოსვენების დროსაც არ მცირდება. თუ თიაქარში მოხვედრილი ორგანოების სისხლის მიმოქცევა დაბლოკილია (სტრანგულაცია), ქსოვილის სიკვდილის გამო შეიძლება ორგანოების დაკარგვა მოხდეს და ეს გადაუდებელ ქირურგიულ ჩარევას საჭიროებს.

დიდი თიაქრების დროს იცვლება პაციენტის სიმძიმის ცენტრი, რის გამოც შეიძლება ხერხემლისა და მუხლის პრობლემები განვითარდეს. პაციენტის მოძრაობის უნარი მცირდება, წონაში მატების ტენდენცია ჩნდება და დროთა განმავლობაში დგომა და სიარული გაუჭირდება.

თუ ნაწიბურის თიაქრის სიმპტომები გაქვთ, მნიშვნელოვანია, შემჩნევისთანავე მიმართოთ ექიმს, რადგან ის სწრაფად შეიძლება გაიზარდოს და სერიოზული გართულებები გამოიწვიოს.

დიაგნოსტიკისა და დიფერენციული დიაგნოსტიკის მეთოდები

ნაწიბურის თიაქრის სწორი დიაგნოზი მკურნალობის სათანადო გეგმის განსაზღვრისთვის მნიშვნელოვანია. თქვენი ექიმი შეიძლება სხვადასხვა დიაგნოსტიკური საშუალება გამოიყენოს მარტივი გასინჯვიდან დაწყებული განვითარებულ ვიზუალიზაციის მეთოდებამდე.

დიაგნოზი ფიზიკური გასინჯვით

პირველ რიგში თქვენი ექიმი დეტალურ ინფორმაციას იღებს თქვენ მიერ გადატანილი ოპერაციების შესახებ, შემდეგ კი ატარებს ფიზიკურ გასინჯვას. ამ გასინჯვის დროს ის ამოწმებს ოპერაციის განაკვეთზე არსებულ შეშუპებას. უმეტეს შემთხვევაში ნაწიბურის თიაქრის დიაგნოზი მხოლოდ ფიზიკური გასინჯვით შეიძლება დადგინდეს.

გასინჯვის დროს ექიმმა შეიძლება მოგთხოვოთ მუცლის შიდა წნევის გამზრდელი მოძრაობების შესრულება. ხველება, დაძაბვა ან ძალის გამოყენება თიაქარს უფრო თვალსაჩინოს ხდის. ეს დიაგნოზის დასმას ამარტივებს. გარდა ამისა, რადგან თიაქარი დგომის პოზიციაში უფრო თვალსაჩინოა, გასინჯვა, როგორც წესი, ფეხზე დგომისას ტარდება.

ულტრაბგერითი კვლევისა და ტომოგრაფიის გამოყენება

ფიზიკური გასინჯვა ყოველთვის საკმარისი არ არის. განსაკუთრებით ობეზიტეტის მქონე პაციენტებში ან როცა თიაქარი პატარაა, ვიზუალიზაციის მეთოდებს მიმართავენ. ულტრაბგერითი კვლევა ნაწიბურის თიაქრის დიაგნოსტიკაში ყველაზე ხშირად გამოყენებული მეთოდია. მას უპირატესობას ანიჭებენ იაფი, ხელმისაწვდომი და უვნებელი ხასიათის გამო.

ულტრაბგერითი კვლევით შესაძლებელია თიაქრის ზომისა და თიაქრის ტომარაში მყოფი ორგანოების დადგენა. თუმცა ულტრაბგერის ეფექტიანობა დამოკიდებულია ოპერატორის გამოცდილებასა და პაციენტის აღნაგობაზე.

უფრო დეტალური კვლევის საჭიროების შემთხვევაში გამოიყენება კომპიუტერული ტომოგრაფია (კტ). კტ ნაწიბურის თიაქრის დიაგნოსტიკაში ოქროს სტანდარტად ითვლება. ის დეტალურად აჩვენებს თიაქრის დეფექტის ადგილს, ზომასა და შიგთავსს. ამასთან, მას შეუძლია ისეთი გართულებების არსებობის შეფასებაც, როგორიცაა ნაწლავის გაუვალობა.

ზოგიერთ განსაკუთრებულ შემთხვევაში ექიმმა შეიძლება მაგნიტურ-რეზონანსული (მრტ) გამოკვლევა მოითხოვოს. მრტ თიაქრის სტრუქტურასა და მიმდებარე ქსოვილებს უფრო დეტალურად აჩვენებს.

ლიპომასთან, კისტასთან, სერომასთან და ჰემატომასთან აღრევის შესაძლებლობა

ნაწიბურის თიაქრის დიაგნოსტიკაში გასათვალისწინებელი მნიშვნელოვანი საკითხია, რომ ის არ უნდა აგვერიოს მსგავსი სიმპტომების მქონე სხვა მდგომარეობებში. ოპერაციის არეში გამოვლენილი შეშუპება ყოველთვის თიაქარი არ არის.

ლიპომა (ცხიმოვანი სიმსივნე), კისტა (სითხით სავსე ბუშტი), სერომა (ოპერაციის შემდეგ წარმოქმნილი სითხის დაგროვება) ან ჰემატომა (სისხლის დაგროვება) მსგავს მდგომარეობებსაც ოპერაციის არეში შეშუპება შეიძლება გამოიწვიოს. ეს მდგომარეობები შეიძლება ნაწიბურის თიაქართან აგვერიოს.

სწორი დიაგნოზისთვის დიდი მნიშვნელობა აქვს ვიზუალიზაციის მეთოდების გამოყენებასა და სპეციალისტი ექიმის შეფასებას. განსაკუთრებით შეშუპების შიგთავსისა და თვისებების განსაზღვრა კრიტიკულია მკურნალობის სწორი გეგმის შესადგენად.

ნაწიბურის თიაქრის მკურნალობა და ოპერაციის ვარიანტები

ნაწიბურის თიაქრის მუდმივი მკურნალობისთვის ქირურგიული აღდგენა ერთადერთი ეფექტიანი ვარიანტია. ეს მდგომარეობა თავისით არ შეხორცდება და არაქირურგიული მკურნალობის მეთოდები ეფექტიანი არ არის. მკურნალობის მიდგომა დგება თიაქრის ზომის, პაციენტის ზოგადი მდგომარეობისა და ჩივილების სიმძიმის მიხედვით. არსებობს ორი ძირითადი ქირურგიული მეთოდი.

ღია ქირურგიული მეთოდი

ღია ქირურგია ნაწიბურის თიაქრის მკურნალობაში გამოყენებული კლასიკური მეთოდია. ამ ტექნიკის დროს თიაქრის არესთან მისასვლელად კეთდება განაკვეთი, თიაქრის ტომარა შიგნით ინაცვლებს და მუცლის კედლის სისუსტე აღდგება. მუცლის კედლის გასაძლიერებლად, როგორც წესი, გამოიყენება ბადის (მეში) სახელით ცნობილი სინთეზური მასალა. ეს ბადე კუნთოვანი შრის ქვეშ თავსდება და ამით თიაქრის განმეორების რისკი მცირდება.

ღია ქირურგიას განსაკუთრებით დიდი ან რთული თიაქრების დროს ანიჭებენ უპირატესობას. ამ მეთოდის უპირატესობებია:

• დიდი თიაქრების დროს ეფექტიან შედეგს იძლევა
• აღდგენა ხდება უშუალო ხედვით

თუმცა გამოჯანმრთელების პროცესი შეიძლება უფრო ხანგრძლივი იყოს და ოპერაციის ნაწიბური უფრო თვალსაჩინოა.

ლაპაროსკოპიული (დახურული) მეთოდი

ბოლო წლებში ნაწიბურის თიაქრების აღდგენაში ლაპაროსკოპიამ მნიშვნელოვანი ადგილის დაკავება დაიწყო. ამ მინიმალურად ინვაზიური მეთოდის დროს მუცლის კედელზე სამი პატარა ხვრელი კეთდება. კამერის (ლაპაროსკოპის) დახმარებით თიაქრის არესთან მიდიან და ბადე შიგნიდან თავსდება.

ლაპაროსკოპიული ტექნიკა ნაწიბურის თიაქრის აღდგენაში საიმედო და ეფექტიანი მეთოდია. რადგან ღია ქირურგიასთან შედარებით ქსოვილის ნაკლები განცალკევება ხდება, ოპერაციის შემდგომი ტკივილი უფრო დაბალია. დახურული მეთოდის სხვა უპირატესობებია:

• უფრო სწრაფი გამოჯანმრთელება
• უფრო პატარა ნაწიბური
• ერთსა და იმავე სეანსზე რამდენიმე თიაქრის აღდგენა შეიძლება

ლაპაროსკოპიული ოპერაციის დროს გამოიყენება კომპოზიტური ან დუალ მეში (ორმხრივი ბადე) წოდებული სპეციალური ბადეები, რადგან ეს ბადეები მუცლის ღრუში თავსდება და ნაწლავებთან კონტაქტშია.

ოპერაციის ხანგრძლივობა და გამოჯანმრთელების პროცესი

ნაწიბურის თიაქრის ოპერაცია, არჩეული ქირურგიული მეთოდის, თიაქრის ზომისა და პაციენტის ზოგადი მდგომარეობის მიხედვით, 1-3 საათის განმავლობაში შეიძლება გაგრძელდეს. ღია ოპერაციის შემდეგ პაციენტები 2-3 დღეში, ლაპაროსკოპიული მეთოდის დროს კი პაციენტების უმეტესობა მეორე დღეს გამოეწერება.

გამოჯანმრთელების ხანგრძლივობა საშუალოდ 1-2 კვირაა. ლაპაროსკოპიული ოპერაცია გადატანილი პაციენტები, როგორც წესი, 7-10 დღეში უბრუნდებიან ნორმალურ ცხოვრებას. ოპერაციის შემდგომ პერიოდში გასათვალისწინებელია:

• პირველი ერთი კვირის განმავლობაში მძიმე ტვირთის არ აწევა
• ყაბზობის თავიდან აცილება
• ჭრილობის სისუფთავისა და სიმშრალის დაცვა
• ექიმის მიერ რეკომენდებული კორსეტის რეგულარულად ტარება

რა მოხდება, თუ ოპერაცია არ გავიკეთე?

ნაწიბურის თიაქარი თავისით არ შეხორცდება და მკურნალობის გარეშე დროთა განმავლობაში იზრდება. თიაქრის შეშუპება თანდათან მატულობს და ტკივილის ჩივილები ძლიერდება. მკურნალობის გარეშე დარჩენილმა თიაქრებმა შეიძლება სერიოზული გართულებები გამოიწვიოს:

თიაქარში მოხვედრილი ორგანოები შეიძლება ჩაიჭედოს (ინკარცერაცია) და ეს მდგომარეობა მოსვენების დროსაც არ გამოსწორდება. თუ თიაქარში მოხვედრილი ორგანოების სისხლის მიმოქცევა დაბლოკილია (სტრანგულაცია), შეიძლება ქსოვილის სიკვდილი განვითარდეს და გადაუდებელი ქირურგიული ჩარევა გახდეს საჭირო. შეიძლება გამოვლინდეს სიცოცხლისათვის საშიში გართულებები, როგორიცაა ნაწლავის გაუვალობა, ინფექცია და მუცლის ღრუს გარსის ანთება (პერიტონიტი).

ამ მიზეზების გამო, ნაწიბურის თიაქრის დიაგნოსტირების შემთხვევაში რეკომენდებულია მისი ოპერაციული მკურნალობა. ოპერაციის დროში დაგვიანებამ შეიძლება თიაქრის გაზრდა და დახრჩობის რისკის მომატება გამოიწვიოს.

მოკლედ ნაწიბურის თიაქრის შესახებ

შედეგად, ნაწიბურის თიაქარი მუცლის არეში ჩატარებული ოპერაციების შემდეგ შესაძლო გავრცელებული პრობლემაა. ეს მდგომარეობა, რომელიც მუცლის ოპერაციების დაახლოებით 10-15%-ში შეიძლება შეგვხვდეს, როგორც წესი, ოპერაციის შემდგომ პირველ 3-6 თვეში ვლინდება.

თიაქრის სიმპტომებს შორის პირველია ოპერაციის ადგილას შეშუპება. განსაკუთრებით დგომის, ხველების ან მძიმე ტვირთის აწევის დროს ეს შეშუპება უფრო თვალსაჩინო ხდება. გარდა ამისა, ტკივილი, წვის შეგრძნება და მონელების პრობლემებიც ხშირად გვხვდება.

რისკ-ფაქტორებს შორისაა შაქრიანი დიაბეტი, მოწევა, ობეზიტეტი და ოპერაციის ადგილას ინფექცია. ამას გარდა, მუცლის შიდა წნევის გამზრდელმა მდგომარეობებმა, როგორიცაა მძიმე ტვირთის აწევა და ქრონიკული ხველა, შეიძლება თიაქრის წარმოქმნა გამოიწვიოს.

ნაწიბურის თიაქრის დიაგნოზი, როგორც წესი, ფიზიკური გასინჯვით დგინდება. თუმცა ზოგჯერ შეიძლება საჭირო გახდეს ვიზუალიზაციის მეთოდებიც, როგორიცაა ულტრაბგერა ან ტომოგრაფია. რადგან თიაქარი შეიძლება აგვერიოს ლიპომასთან, კისტასთან ან ჰემატომასთან, სწორი დიაგნოზი მნიშვნელოვანია.

მკურნალობის ერთადერთი ეფექტიანი მეთოდი ქირურგიაა. ეს ოპერაციები, რომლებიც ღია ქირურგიით ან ლაპაროსკოპიული მეთოდით შეიძლება ჩატარდეს, დგება თიაქრის ზომისა და პაციენტის მდგომარეობის მიხედვით. ლაპაროსკოპიულ მეთოდს ბოლო წლებში ანიჭებენ უპირატესობას, რადგან ნაკლებ ტკივილსა და სწრაფ გამოჯანმრთელებას უზრუნველყოფს.

ნაწიბურის თიაქარი თავისით არ შეხორცდება და დროთა განმავლობაში იზრდება. მკურნალობის გარეშე დარჩენისას თიაქარში მოხვედრილი ორგანოები შეიძლება ჩაიჭედოს ან სისხლის მიმოქცევა დაირღვეს. ამიტომ, ოპერაციის ადგილას შეშუპების შემჩნევისას მნიშვნელოვანია დაუყოვნებლივ მიმართოთ ექიმს.

ოპერაციის შემდგომი გამოჯანმრთელების პროცესში მძიმე ტვირთის აწევის თავიდან აცილებამ, ჭრილობის სისუფთავის დაცვამ და ექიმის რჩევების შესრულებამ შეიძლება თიაქრის წარმოქმნის რისკი შეამციროს. საეჭვო მდგომარეობის შემთხვევაში აუცილებლად მიმართეთ ჯანდაცვის დაწესებულებას.

ხშირად დასმული კითხვები

ნაწიბურის თიაქრის შესახებ გაჩენილი კითხვები ბევრ პაციენტს უჩენს ეჭვებს. ამ კითხვებზე პასუხით გვსურს თქვენი განმარტება.

რა მოხდება, თუ ნაწიბურის თიაქრის ოპერაცია არ გავიკეთე? მკურნალობის გარეშე დარჩენილი თიაქრები დროთა განმავლობაში იზრდება და სერიოზულ პრობლემებს იწვევს. ნაწლავები შეიძლება ჩაიჭედოს და თიაქრის დახრჩობა განვითარდეს. შედეგად, შეიძლება წარმოიქმნას სერიოზული პრობლემები, რომლებიც ნაწლავის ნეკროზამდეც კი შეიძლება მივიდეს.

რამდენ ხანს გრძელდება ნაწიბურის თიაქრის ოპერაცია? როგორც ღია, ისე დახურული ოპერაციის დროს საშუალო ხანგრძლივობა ერთი საათია. ლაპაროსკოპიული მეთოდით ჩატარებული ოპერაცია კი, თიაქრის ზომის მიხედვით, დაახლოებით 30 წუთს შეიძლება გაგრძელდეს.

იწვევს თუ არა ნაწიბურის თიაქარი აირების წარმოქმნას? დიახ, მუცლის ტკივილისა და შებერილობის გარდა, შეიძლება აირების წარმოქმნა და დეფეკაციის შეუძლებლობაც გამოვლინდეს.

გაივლის თუ არა ნაწიბურის თიაქარი თავისით? არა, ნაწიბურის თიაქარი თავისით ვერ გაივლის და ვერ შეხორცდება. აუცილებლად საჭიროა მისი ოპერაციით მკურნალობა.

იზრდება თუ არა ნაწიბურის თიაქარი? მკურნალობის გარეშე დარჩენილი ნაწიბურის თიაქრები დროთა განმავლობაში შეიძლება გაიზარდოს. სათანადოდ რომ არ იმკურნალოს, შეიძლება განმეორდეს და დიდ ზომებს მიაღწიოს.

მეორდება თუ არა ინციზიური ჰერნია? მუცლის არეში ნაწიბურის თიაქრების დროს განმეორების რისკი არსებობს. ეს მაჩვენებელი 20-45%-ს შორის მერყეობს.

დეტალური ინფორმაციისა და კონტაქტისთვის შეავსეთ ფორმა!